Scary Mansion :: Make Me Cry

Met haar tweede plaat, Make Me Cry, laat Leah Hayes horen dat ze niet zomaar een grafisch ontwerpster is die er een muzikale hobby op nahoudt. Make Me Cry is geen wereldplaat, maar behoort zonder twijfel tot de fijnere releases van de afgelopen weken.

Voor de ene is decadentie een vliegtuig charteren om een lijn coke uit de navel van een New Yorkse maagd te gaan snuiven. Voor de ander is het een platenwinkel binnenlopen en het eerste het beste album aanschaffen. Niet omdat favoriete band X of Y een nieuwe plaat klaar heeft, maar gewoon: omdat de hoes er te gek uitziet. Het levert uiteraard al eens de occasionele ontgoocheling op — al zal dat bij het maagdensnuiven vast niet anders zijn — maar kan net zo goed leiden tot wonderlijke ontdekkingen.

In de sector van de zware metalen is het een beproefde manier gebleken om extreem goeie stuff in huis te halen. Maar ook elders werkt de truc. Soms zelfs op een verrassende manier. Zo laat de hoes van Make Me Cry — in combinatie met de bandnaam en albumtitel — vermoeden dat een heerlijke b-plaat opgedoken is, eentje waar bezetenheid en bloeddorst een opmerkelijk aandeel in hebben. Of niet?

Enig opzoekingswerk na een verrassende eerste luisterbeurt leert dat Scary Mansion het project is van een zekere Leah Hayes, een jongedame uit New York die aan de kost komt als tekenaar en designer. Tussen het grafisch werk door maakt Hayes muziek die zich pal in het midden houdt tussen Cat Power en Sonic Youth. Daarom had het hoesje van Make Me Cry gerust een still uit de video van “Death Valley ‘69” kunnen zijn.

Scary Mansion is met andere woorden een soort van hobby, maar dan eentje waarmee zowel muzikaal als visueel een serieus creatief ei gelegd wordt. Als luisteraar moet je dan ook je uiterste best doen om Hayes bij te benen. De ene keer ligt ze onverstaanbaar in een hoekje te prevelen, met broze, breekbare nummers als “Mighty” waarmee Scary Mansion in de buurt komt van de folkies van MV&EE. Al kan daarna onverhoeds het gaspedaal ingeduwd worden met “Scum Inside”, een song die bol staat van de tegenstelling, maar net daardoor ontzettend mooi is. Want terwijl Hayes je met vertederende stem toezingt, werken enkele gitaren zich crescendo en beukt een groovende bas permanent op het fragiele kader van de song. Resultaat? Een spannende popsong van nog geen tweeënhalve minuut.

Acht nummers levert dat op en hoewel de songs nergens het hemels niveau halen van The Greatest van Cat Power of het Sonic-vuurwerk van, pakweg, Experimental Jet Set Trash And No Star, is Make Me Cry een onderdompeling in schoonheid van goed een half uur. En met respectievelijk “Over The Weekend” en “No Law” komt Scary Mansion vervaarlijk dicht in de buurt van het niveau van twee voornoemde invloeden. Uitsmijter en bonus track “Look Through Your Eyes” laat bovendien horen dat Hayes zich ook uit de slag kan slaan met minimale elektronica.

Eindejaarslijstjes zal dit grafisch talent voorlopig niet tegenkomen in haar muzikale speeltuin, maar onze nieuwsgierigheid heeft ze alvast te pakken. Ergens, out there, moet met Every Joke Is Half The Thruth een debuutplaat van Scary Mansion te vinden zijn. In onze drang naar pseudo-decadentie zal ook die plaat vast blind aangekocht worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − twaalf =