Taken By Trees :: East of Eden

Rough Trade, 2009

Het concept achter deze plaat is een van de vreemdste van het jaar.
Taken By Trees is het soloproject van Victoria Bergsman, de
voormalige zangeres van The Concretes, die tevens haar stembanden
leende aan Peter, Björn and John voor hun smakelijke zomersingle
‘Young Folks’. ‘Open Field’, haar solodebuut, bestond eveneens uit
popsongs met een typisch Zweedse stempel. Voor deze opvolger ging
Bergsman echter naar – of all places – Pakistan om daar in
de voetsporen te treden van Nusrat Fateh Ali Khan, een bekende – nu
ja – zanger in de devote qawwali-stijl (een mystieke variant van de
islam; waarvoor dank, Wikipedia). Op ‘East of Eden’ tracht Bergsman
dus Pakistaanse wereldmuziek te verzoenen met heldere Zweedse pop.
Het gekke? Ze slaagt er nog in ook.

‘To Lose Someone’ maakt al meteen duidelijk hoe Bergsman te werk
gaat: ze gebruikt authentieke Oosterse instrumenten, maar wel
grotendeels Westerse songstructuren. Het resultaat klinkt, net als
haar grote voorbeelden, devoot – Bergsman loopt duidelijk over van
het respect voor de Pakistaanse cultuur – maar tegelijk erg
toegankelijk en zelfs wanneer ze in het Zweeds begint te zingen,
weet je door puur buikgevoel over wat voor soort gevoelens ze het
heeft. Taken By Trees maakt bovenal sfeervolle muziek die je in een
trance wiegt en je tussen het toe-tappen door ook weet te
ontroeren. Bergsman zingt op een bijna monotone manier, maar dat
past perfect bij de sfeer van de plaat. Ook de verschillende
streepjes omgevingsgeluiden en stukjes ambient die af en toe de kop
op steken, dragen bij tot de aparte sfeer van ‘East of Eden’.

‘To Lose Someone’ blijft met z’n mooie, nostalgische lyrics (“I
had so much to tell you/But it never came to words
“) en z’n
aanstekelijke percussie/gitaar nog dagen hangen en zorgt meteen
voor een eerste hoogtepunt. Daarna volgt het nog betere ‘Anna’, een
treurige klaagzang over spijt en gemiste kansen met backing vocals
van Panda Bear (een man die mij persoonlijk nog op een stomdronken
karaokeavond tot tranen toe zou kunnen bewegen met een nummer van
Sam Gooris) en het voor wiegende heupen garant staande ‘Watch the
Waves’. “I hope you’ll find some peace of mind,” zingt
Bergsman vervolgens in ‘Greyest Love of All’, en wij hopen met haar
mee. Weer een topnummer. ‘Tidens Gång’ en ‘Bekännelse’ zijn met hun
Zweedse teksten iets meer etherisch, maar roepen net dezelfde
weemoedige gevoelens op.

Verder krijgen we nog het schattige liefdesliedje ‘Day By Day’ en
een geslaagde cover van ‘My Girls’ van Animal Collective, hier
toepasselijk herdoopt tot ‘My Boys’. Ze ontdoet het nummer van alle
instrumentatie en bouwt met de lyrics en melodie een intiem,
akoestisch pareltje op – meteen bewijs dat dat nummer ook zonder
elektronica blijft staan als een huis. Het enige nummer dat ik nog
niet vermeld heb, is het door een inheemse qawwali-zangeres
gezongen ‘Wapas Karna’. Dat nummer is niet slecht, maar past niet
in de sfeer van de rest van de plaat; het is de enige valse noot op
een anders vlekkeloos plaatje.

‘East of Eden’ is rustige muziek die je makkelijk op de achtergrond
kan opzetten, maar dat wil niet zeggen dat het daarom
achtergrondmuziek is. Achtergrondmuziek – oftewel: muzak – is
slechte muziek en dat is bij Taken By Trees zeker niet het geval.
Bergsman wiegt je in een roes, bespeelt je gevoelens op een erg
instinctief niveau en slaagt er wonderwel in twee culturen één te
maken zonder dat een van de twee daar als de mindere uitkomt.
Elders op deze – het mag gezegd – prachtige site vermeldde ik dat
‘Songs of Shame’ van Woods wel eens de beste folkplaat van het jaar
zou kunnen wezen, maar als we de betekenis van folk wat rekken –
volksmuziek is tenslotte ook wereldmuziek – dan ben ik toch geneigd
om te zeggen dat die eer naar Taken By Trees mag gaan. ‘East of
Eden’ is, beste jongens en meisjes, een plaatje.

www.takenbytrees.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =