Een accent valt moeilijk te verbergen, dat geldt zowel voor taal als voor muziek. Het Belgische nieuwkomertje Isbells heeft daar echter geen probleem mee en stuurt met zijn gelijknamige debuutalbum een universeel klinkend en tegelijk intimistisch pareltje de wereld in.
Gaetan Vandewoude, de man achter Isbells, verdiende eerder al zijn strepen bij groepen als Ellroy (bluesrock) en Soon (emocore) en achtte na vijftien jaar de tijd rijp om zijn eigen muzikaal ei uit te broeden. Daarvoor dook hij onder in een stal in zijn Leuvense thuisbasis waar hij in het holst van de nacht aan zijn nummers sleutelde. Als grondlaag gebruikte hij enkel een akoestische gitaar en zijn stem, en liet zich daarna omringen door Naïma Joris, Bart Borremans en Gianni Marzo om die grondlaag voorzichtig aan te dikken met subtiel flonkerende accenten. Maar zoals het spreekwoord zegt: Less is more, en dat is zeker het geval bij Isbells.
Die eenvoud is meteen ook de sterkste troef van Isbells. Doorheen de ganse cd vormt een warme akoestische gitaar de instrumentale kapstok waaraan kleine details op de juiste plaats worden opgehangen. Blazers in “As Long As It Takes”, een banjo in “Without A Doubt” of een vibrafoon in het pakkende “Time’s Ticking” volstaan als kers op de taart. Ook het slagwerk is tot een minimum gereduceerd, behalve wat Indische percussie op een tweetal nummers is op “Maybe” een minimalistische drum binnengesmokkeld die het refrein opentrekt.
Of het geheel hierdoor niet kaal klinkt? Verre van, want Vandewoudes zachte, oorstrelende stem draagt ieder nummer, bijgestaan door zwevende samenzang zoals in het openingsnummer “As Long As It Takes”. Vergelijkingen met Bon Iver, Fleet Foxes of zelfs Simon and Garfunkel zijn dan ook helemaal niet bij het haar gegrepen. Dichter bij huis doet Isbells denken aan die andere getalenteerde singer-songwriter The Boney King of Nowhere.
In delicaat ontluikende arrangementen kijkt de zanger naar zichzelf, de wereld rondom, verleden en toekomst en vertaalt zijn observaties naar oprechte en herkenbare teksten. Stuklopende relaties in “Time’s Ticking”, vluchtige verliefdheden in “Maybe” of een fatalistisch wereldbeeld in “As Long As It Takes” nemen niet weg dat er vooral heel veel hoop in de nummers schuilt. Die hoop is terug te vinden in “Dreamer”: “the moment you start believing, you’ll get a new beginning” en in “I’m coming home”: “I’m coming home to what we have, and what we have is gold”. “B.B. Chevelle” sluit het album af zoals het begon, met prachtig galmende, meeslepende samenzang.
Dit debuutalbum is meer dan veelbelovend, het is een schot in de roos. Ontdaan van overbodige opsmuk, weet Isbells met eenvoud een universele snaar te raken. Zijn mijmerende schoonheid ontplooit zich vanaf het eerste moment en laat niet meer los tot het eind.
