Een plaat in drie delen? Daar kan nog wel een extraatje bij. En dus krijgt het meesterwerkje Controlling Crowds nog een vierde, onafhankelijk deel mee. Een goeie andere kijk op de zaak, of toch maar meer van hetzelfde? We zijn er nog niet uit, maar een indigestie aan Archive dreigt.
"Nadat we in de eerste drie delen het beeld schetsten van een wereld die kreunt onder overheidscontrole, wilden we in een vierde deel inzoomen op de mensen die daarin moeten leven," vertelde Darius Keeler van Archive afgelopen lente. Blijkt nu dat na de massieve 78 minuten van Controlling Crowds, deel vier alweer meer dan drie kwartier duurt. Ergens is iemand de uitdrukking "in der Beschränkung zeigt sich der Meister" vergeten te vertalen naar het Engels.
Quite frankly (we zullen dan maar zelf het Engels even bezigen): na een dikke maand met Controlling Crowds Part IV te hebben geleefd, weten we nog altijd niet wat we hier mee aan moeten. Elk nummer van deel 4 past naadloos tussen die van de eerste drie delen, maar het lijkt alsof het gewoon genoeg is geweest. Zelfs in kleine stukjes hakken, de tip van Keeler om grip op Controlling Crowds te krijgen, haalt niets uit: elk nummer is even gezichtsloos als het vorige.
Dat dit vierde deel ook echt als een vervolg moet worden beschouwd, valt op aan de manier waarop "Pills" de plaat binnenvalt; als sloot het naadloos aan bij een denkbeeldig "Funeral", de afsluiter van deel drie, dat het voorafging. Meteen blijkt dat Part IV een stuk meer poppy is. Over een gedreven baslijn zingt Maria Q rechtdoor, zonder in haar gebruikelijke zweven te verzeilen. "Lines", daarna, zet de hele vocale cast van het huidige Archive aan het werk: Pollard Berrier, Dave Pen, Q, en de teruggekeerde rapper Rosko John voor alweer een erg "gemakkelijk", maar ook wat flauw nummer.
So far, not so Archive, dus. Dat verandert niet met de goedkope plakker "Empty Bottle"; er zijn clichés die minder groot zijn dan de titel, maar ze zijn moeilijk te vinden. Muzikaal klinkt het al even slap, en met "The Feeling Of Losing Everything" passeert even later opnieuw zo’n nummer waarop Pen meer blaat dan zingt. De typische Archivebaslijnen houden het eerste nummer nog recht, maar het tweede zwijmelt zich helemaal de vernieling in.
Valt er dan niets goeds te melden? Dat het merendeel van de andere nummers geen reactie oproept, misschien. Ook geen positieve, helaas. We begroeten elk nieuw nummer met evenveel onverschilligheid. En dus zijn we, denken we, er eindelijk uit. Hoe goed we Archive ook vinden, we zitten ons eigenlijk al ongeveer veertig dagen stierlijk te vervelen met Controlling Crowds Part IV, een hoop muziek die nooit plaat wil worden. Dit is een mesthoop van samengeraapte overschotjes, de overbodigheid op muziek gezet. Koop het geweldige Controlling Crowds als u dat nog niet heeft gedaan, maar vergeet het bestaan van dit vierde deel.
