Marduk :: Wormwood

Je weet dat Marduk een nieuw album uitgebraakt heeft en grijpt zo snel mogelijk naar dat mondmasker. Maar de stank van de elfde kotsbak Wormwood is best te harden.

Een eerste keer Marduk is als een gortige studentendoop: ondergedompeld in kots, gerochel en andere vuiligheid begin je spontaan te kokhalzen. Onder de geoefende luisteraars blijft de muzikale strijd tussen ex-zanger Legion, die na het commerciële World Funeral opstapte, en Daniel “Mortuus” Rosten voor discussie zorgen. Volgens de trouwe oude clan is het niveau van Heaven Shall Burn, Nightwing en Panzer Divison Marduk niet te evenaren, terwijl volgens de nieuwe fans Plague Angel, het debuut van Mortuus, legendarisch is.

Mortuus, al jaren een vaste waarde door zijn eenmansproject Funeral Mist, wist alvast de doodse lyriek over satanisme en oorlog uit te breiden naar een fascinerende kijk op religie en de dood. En dat ligt niet aan een gezonde interesse voor Bijbellectuur, maar ook uit haat voor alles wat naar heiligheid en de christelijke God ruikt, aldus gitarist en songschrijver Morgan.

Op Wormwood trekken Morgan, Mortuus, Devo Andersson en nieuwbakken drummer Lars Brodesson alvast de gevarieerde songlijn van Rom 5:12 door. Voor de nieuwe fans was het twee jaar oude album zonder twijfel een resolute maar welgemikte aanval tegen de eenheidsworst uit de Legionperiode. Maar de vraag die op ieders lippen brandt: krijgen we dan toch een ideale mix van authentiek snel en nieuw geweld in ons strot geramd?

Het antwoord is volmondig ja. “Funeral Dawn” is een loodzwaar en tergend traag nummer dat zelfs een onbevlekte maagd als de wiedeweerga naar de kwade onderwereld kan doen hollen. Aan de andere kant van het muzikale spectrum op Wormwood bevinden zich onmenselijk snelle nummers zoals “This Fleshly Void” en “Prosphorous Redeemer” waarin vooral Mortuus’ gehijg doet huiveren. In concertclubs zal dit ouderwets gebeuk van tremolo picking, bakken blastbeats en vooral veel gerochel gewelddadige taferelen opleveren.

Uiteraard geen Marduk zonder letterlijke verwijzing naar de dood in de muziek. Merk vooral “Unclosing The Curse” op, een huiveringwekkend intermezzo waarin doodsklokken en een krijsende Mortuus een satanische plechtigheid aankondigen, een ware muzikale schreeuw in het gezicht. Dat Wormwood geen album is voor lieverds bewijst “Into Utter Madness” dat vol zit van blasfemie maar vooral de luisteraar inpakt dankzij het epische gitaarspel van Morgan. Ook Mortuus speelt weer een lugubere hoofdrol, deze keer als een bezeten manipulator.

Met knikkende knieën wordt tenslotte overgeschakeld naar “As A Garment”, een mid-tempo black metal song die met zijn natuurlijk klinkende drums en lage dosis snel voetwerk niet zo verstikkend werkt als de rest van het album. Niettemin stinkt het nummer als de pest: de zwarte dood lijkt voor even terug, maar dan met de kiem in Zweden. Half paranoïde en bezweet tastend naar pestbuilen beseffen we goed genoeg dat de spil van de band, Mortuus en Morgan, zijn doel bereikt heeft: muzikale horror creëren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 3 =