Marduk :: ROM 5:12

Norrköping, Zweden 1990. Morgan Steinmeyer Håkansson richt een band
op met slechts één doel: de meest agressieve, godslasterlijke en
satanische blackmetal maken. Hij doopt zijn band Marduk, naar de
gelijknamige Sumerische god van licht en leven. Met die
tegenstrijdigheid van betekenis en muziek wou de man aantonen dat
elke vorm van religie vol paradoxen en bedrieglijke verhalen
zit.
Hun eerste demo, ‘Fuck Me Jesus’, kon, mede door de extreme titel
en de heerlijk respectloze teksten en cover op niet al te veel
bijval rekenen in een wereld die nog moest wennen aan
heiligschennis. Dat lukte in 1992 en 1993 wél met ‘Dark Endless’ en
‘Those of the Unlight’, de eerste twee Marduk-langspelers die
vooral on the road smeulende concertzalen achter zich
lieten. Marduk werd een begrip in het bm-wereldje en 15 jaar na de
feiten hebben deze heerschappen nog niets aan slagvaardigheid
ingeboet. Exhibit number 10: ‘ROM 5:12’, een plaat waarop
de Zweden scherper en destructiever dan ooit klinken.

In 2004 legde frontman Legion het bijltje erbij neer en werd
vervangen door een andere, niet geheel onbekende screamer. Het was
Mortuus van Funeral Mist die vanaf dan de vocals voor zijn rekening
nam. Iedereen stond er wat argwanend tegenover, want voor velen was
Legion al die jaren heer en meester geweest. Mortuus maakte al snel
korte metten met de vooroordelen door zijn bijdragen aan het
ijzersterke ‘Plague Angel’. ‘Een van de ziekste
blackmetal-strotten’, noteerden we ijverig, en dat werd bevestigd
op het daaropvolgende liv- album ‘Warschau’.

Net zoals Marduk in het verleden steeds garant stond voor een potje
agressieve black metal, is dat ook op ‘ROM 5:12’ het geval. Er
wordt van start gegaan met ‘The Levelling Dust’, waarvan het tempo
toch iets lager ligt dan bij het doorsnee Marduk-nummer, maar
desondanks laat deze opener een vernietigende indruk na. Op ‘Could
Mouth Prayer’ mag de eerste frontman van de band een stukje met
zijn oud-kompanen meebrullen: vooral het toefje melancholie dat in
de achtergrond zit verwerkt, maakt van deze track een
instantklassieker. Vrezen voor een wimp-out is overbodig,
want met het mid-tempo ‘Imago Mortis’ kieperen Håkansson en co. de
hel en al zijn demonen over U uit. Vintage Marduk is
‘Through The Belly Of Damnation’: razendsnel, superagressief en
besmettelijk als de pest. Wie op zoek is naar zijn tweede adem
vindt soelaas in het instrumentale tussendoortje ‘1651’, waarna het
wederom razendsnelle ‘Limbs Of Worship’ nieuwe, diepe wonden mag
slaan. ‘Accuser, Opposer’ is dan weer een track zoals ‘Seven
Angels, Seven Trumpets’ op ‘Plague Angel’: een moordend tempo,
zieke vocals en deze keer een tweede stem, namelijk die van Alan
Averill (Primordial). ‘Vanity of Vanities’ is strakker dan een
konijnenanus, net zoals ‘Voices From Avignon’. Alleen ‘Womb Of
Perishableness’ blijft aan een gezapiger tempo rondjes malen, maar
hier zijn het dan weer de geschifte vocals van Mortuus die in het
middelpunt van de belangstelling mogen staan. Ongelooflijk wat deze
man steeds weer uit zijn strot krijgt geperst.

Marduk is nooit de meest vernieuwende band geweest en zal dat, ook
na deze uitstekende nieuwe, nooit worden. Toch is de band erin
geslaagd om op dit album een aantal elementen toe te voegen die het
geheel meer dan interessant houden. Wie dacht dat de band met
‘Plague Angel’ zijn creatieve plafond had bereikt, krijgt middels
‘ROM 5:12’ dan ook lik op stuk. Dit is een topplaat die zo
essentieel is voor elke blackmetal collectie, dat ze verplicht moet
terugbetaald worden door de Satanische Ziekenbond.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + 15 =