45:27 staat er. Drie kwartier, dat moet te doen zijn, denk je dan. Vijfenveertig minuten later lig je daar, uitgeteld, kortademig na te hijgen als hing je in de touwen van een boksring, kapotgeslagen, vrijwillig afgeranseld, kickend op bruut geweld. Vuist op bakkes. Baksteen op bakkes. Iets op dat bakkes. Thriller is een verlammende aanslag op het gehoor en het gemoed. Woeste rock in al z’n zieke glorie.
Eerlijk: we hebben er altijd een vreemde, volgens sommigen zelfs ongezonde, fascinatie voor geweld op nagehouden. Niet het soort dat je de straat op doet spurten om willekeurig slachtoffers in elkaar te kloppen, om aan dranghekken te liggen sleuren bij voetbalwedstrijden of om op zoek te gaan naar ondergrondse fight clubs (laat ons toch iets weten als er in de buurt zoiets te beleven valt). Maar wel het besef, en de erkenning, dat je, als de omstandigheden ernaar zijn, in staat bent tot instinctieve acties, met het verstand op nul, en de verantwoording ver weggestopt, elke vorm van rede opzijgeschoven. De meest directe, eerlijke vorm van ik vs. jij. De gewelddadige impuls is er bij iedereen, conflict is latent aanwezig, maar geconditioneerd, weggemoffeld onder een deken van sociale conventies en gewenst gedrag.
Tenzij je je fascinatie kan delen met gelijkgezinden hou je geweld best onder controle. En het helpt daar wel als je nu en dan de confrontatie aan kan gaan met creaties, producten, resultaten van die primaire kracht die eenzelfde voedingsbron is voor een ander. Muziek is een onuitputtelijke bron van inspiratie en compensatie. En terwijl agressieve heavy metal de meest voor de hand liggende kandidaat is om tegemoet te komen aan de fascinatie, zijn er toch betere manieren om die vulgaire impulsen te kanaliseren of verwoorden. Punk is goed. Rock-‘n-roll is nog beter. Omdat het die wetmatigheden van heavy metal achterwege laat. Omdat het die kige poses achterwege laat. Omdat het woest en wild kan zijn zonder zich aan de regels van het spel te houden. Omdat het 100% doelgericht is.
Vandaar dat bands als Todd, Oxbow, Lightning Bolt, Unsane en Part Chimp nog meer ontlading kunnen bieden dan Slayer, Lamb Of God en Machine Head. Heavy is dat allemaal wel, maar met de mogelijke uitzondering van Slayer, dat een apart hoofdstuk verdient in Het boek van de agressie, zit je vooral met veilig geconditioneerde, in dwangbuizen gedwongen stoerdoenerij. Daar is niks visceraal aan, het fysieke element ontbreekt. Op Thriller wordt er gebeukt en volume en furie zijn de middelen. Part Chimp heeft sinds jaar en dag al een reputatie voor ongezond luide optredens, pure white noise die pijn doet, niet meer gezond is. Het maakt allemaal deel uit van de ervaring, de adrenaline, de muilpeer. Wie Part Chimp goed vindt, zegt de ongeschreven wet, die heeft ergens een fascinatie voor geweld.
Geen idee of ze er mooie praatjes aan willen koppelen, maar geen haar op ons hoofd dat gelooft dat die van Part Chimp iets anders willen bereiken dan de pure ontlading. Die moet er niet noodzakelijk komen in een onophoudelijke stroom van uppercuts; ook hier wordt even ingehouden, zijn er momenten dat op adem gekomen wordt, maar als dat gebeurt, als de band zo’n pervers ploeterend ritme opzoekt, zoals in “Tomorrow Midnite”, met haast geprevelde woorden, dan weet je dat er om de hoek weer een oplawaai wacht, een mannetje dat jukbeenderen verbrijzelt met zo’n gummihamer. Die richten minder schade aan en gunnen bijgevolg meer plezier.
Part Chimp klonk nooit eerder zo kolossaal op plaat. “Trad” kan je onderbrengen bij de stoner/sludge-kliek, maar daar klinkt het veel te wild voor. En die naar de achtergrond gestuwde vocalen? Oké, ze voegen wel een melodisch element toe, maar da’s ook maar om niet iedereen op stang te jagen. Het draait hier om riffs, riffs en nog eens riffs. En het geluid van geweld. Favorieten? Vandaag het trio “FFFFF”, “Dirty Sun” en “Sweet T”. Morgen misschien de modderfestijnen van “Today 2” en “Super Moody”. Maakt ook niet uit. Thriller werkt het best als totaalervaring. Qua vernieuwing valt hier geen bal te beleven. Goeie songschrijverij? Pfff. Afwisseling? Bah. Hooks? Haha. Maar fysieke overrompeling? Stamp in de kloten? Hier kunnen die Jappen van Boris nog iets van leren. Thriller is niets voor alledag, maar als de nood hoog is, is het goed om te weten dat dit er is. De kopstoot van het jaar.
