The Scene :: Liefde Op Doorreis

Twee jaar geleden was er die onverwachte en onverhoopte reünie: 2007 leidde een pletwals van een reünietour in, die duidelijk maakte dat The Scene alleen zelf dat grote gat kan opvullen dat de band zeven jaar geleden (vooral in Vlaanderen) achterliet. Nu is er die verwachte en verhoopte volledig nieuwe plaat, en die doet eigenlijk net hetzelfde.

Waar 2007 het bekendste werk dit decennium in loodste, doet Liefde Op Doorreis dat met de groep zelf. Dit is geen gewone reünieplaat — even snel de hoogdagen van weleer opzoeken door nieuwe songs met de beproefde formule op te nemen, met niet meer dan flauwe doorslagjes als resultaat. Niets van. Liefde Op Doorreis laat een nog steeds evoluerende groep muzikanten horen, die nu vrank en vrij kunnen en willen doen wat in de verzuurde sfeer rond de eeuwwisseling niet meer lukte. The Scene kiest zo niet de gemakkelijkste weg — het is nooit anders geweest.

Alleen daaraan ontleent Liefde Op Doorreis al zijn bestaansreden. Dit is een plaat van een groep die nog dingen wil en kan bewijzen, al had niemand hun het tegendeel kwalijk genomen. The Scene is een jukebox zoals vandaag zowat geen enkele band in de Lage Landen er kwalitatief een kan zijn, maar hun ambities en kwaliteiten reiken nog steeds verder dan dat. Geen wonder dat drummer Jeroen Booij een drietal jaar geleden als eerste durfde uit te spreken dat hij bij The Scene een "onaf gevoel" had: toenmalige laatste plaat Marlene uit 1998 moet, mede door platenfirmaperikelen, een van de meest gemiste en onderschatte platen van de afgelopen twee decennia zijn in onze contreinen — luister vooral nog eens naar songs als "Marlene", "Horizon" en vooral het naar Jacques Brel zwemende "Rivier".

Marlene was het ultieme bewijs dat The Scene zoveel meer was dan een (zucht) "Nederlandstalige rockband", al merkte toen geen hond dat op. Met Liefde Op Doorreis moet dat wel lukken. De rauwe livesound van 2007 wordt overtuigend doorgetrokken, maar dit is niet zomaar een rockplaat. Opener "Mijn Land" echoot weliswaar "Bruid" van op Arena en doet je als een crash test dummy schrap zetten voor de rest van de plaat, maar die verwachtingen worden al gauw getemperd.

Liefde Op Doorreis is immers een overzicht van alles wat Thé Lau de afgelopen twintig jaar heeft gemaakt en geschreven, ook zijn twee soloplaten, daarin gesteund door een band die hem nu wel in zijn solo-uitspattingen volgt. De vooruitgestuurde single "Nachttrein" doet je denken aan het fantastische "Waar Mensen Wonen" van op Lau’s eerste soloplaat De God van Nederland, terwijl de muziek van Otto Cooymans komt. Dat zegt alles over deze plaat, en over het nut van de retraite die The Scene achter zich heeft. Liefde Op Doorreis is trouwens afzonderlijk door de verschillende groepsleden opgenomen door bestanden over en weer te sturen. Deels een bewuste keuze opdat de groepsleden elkaar niet snel in de nek zouden springen, deels ook door overmacht: sommige groepsleden hebben nu eenmaal een job na(ast) The Scene.

Mede daardoor is de inbreng van bassiste Emilie Blom Van Assendelft groter dan ooit tevoren. Liefde Op Doorreis beklemtoont nog meer de funk van The Scene, zoals in "Straat" en "Leef". Lau kan zich anderzijds meer dan ooit uiten als chansonnier binnen deze band (het tekstueel fantastische "Geluk", "Vrouw" en "Vier Seizoenen"). Thematisch moet dit trouwens de meest romantische, warme Scene-plaat ooit zijn. Zo expliciet zong hij "Ik hou van jou" nog nooit als in "Leef" — al relativeert hij dat onmiddellijk met "meer is er niet". Als vanouds bezingt Lau op onnavolgbare wijze de liefde en de vrouw, met een stem die elk woord op je eigen ziel beitelt.

Dat alles neemt niet weg dat het er al eens episch à la "Open" aan toe mag gaan, zoals in het uitstekende "Atlanta" en "Breek De Ban". Songs als "Paradijs" en "Kind Van De Maan" bewijzen met de vingers in de neus wat een braakliggend terrein deze groep vooral in Vlaanderen had achtergelaten. Toch zijn het de momenten waarop The Scene echt verrast die het meest bijblijven: in het afsluitende "Tijd" trekt een krassende viool diepe groeven in de song, bisnummer "Sterven Op De Planken" is een cover van Clouseau (geschreven door Jan Savenberg, de man achter "Domino", "Daar Gaat Ze" en "Oker") die uit de mond van Lau je huid drie minuten lang barre momenten bezorgt.

Door dat alles is Liefde Op Doorreis geen herhalingsoefening, maar een volwaardige aanvulling op een al lichtjes indrukwekkend oeuvre. Een verdienste an sich. Begin volgend jaar gaat de band weer op tournee en doet daarmee enkele theaters aan, iets wat de groep nog niet heeft gedaan. Hopelijk bevalt het hen. En u. "De tijd vergeet/de tijd verslijt" mijmert Lau in "Tijd". Niets is minder waar — voor deze groep althans.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =