Tiesto :: Kaleidoscope

DJ Tiësto nodigt op zijn nieuwe plaat heel wat schoon volk uit. Samen met onder meer Bloc Party en Sigur Rós zoekt de Nederlander het experiment op, met Kaleidoscope als verbluffend resultaat. Een gedurfde plaat die Tiësto’s muzikale spectrum gevoelig uitbreidt.

Niet dus. Maar geef toe, het zou u niet verbazen mocht u deze intro vandaag tegenkomen in de vaderlandse pers. Daar is de laatste tijd namelijk een merkwaardig proces aan de gang. Het krioelt er van de artikels die — vaak elektronische — muziek zonder enige diepgang, zonder enige creatieve expressie, verheerlijken. Er wordt gedweept met potsierlijke new beat-muziek. Volksmenner Regi Penxten wordt alom geprezen en zelfs derivaten als Sylver en Lasgo worden bewierookt. Iedereen zou gerust opnieuw een opener vizier mogen gebruiken om deze vorm van revisionisme in de media een halt toe te roepen. Het is niet omdat er enkel wat tijd is over gegaan, dat het plots bon ton is om te zeggen dat zoiets best wel goed was.

Met Kaleidoscope, het nieuwe album van Tiësto, voelen we een nieuwe bui al hangen. Een rits kredietwaardige gasten als Priscilla Ahn, Calvin Harris en Emily Haines
volstaan voor de dagrotatie van Studio Brussel en voor een pak positieve kritiek. De Nederlander maakt echter nog steeds trancemuziek. Hier is op zich niets mis mee, denk maar aan het energieke "Café del mar" van Energy 52, of de eerste singles van James Holden. Toch zal het altijd muziek voor de massa blijven; voor overvolle stadions, kermisattracties, tot in de nok gevulde Sportpaleizen en megalomane festivals als Tomorrowland. Ook op Kaleidoscope regeren de opzwepende trancebeats en de rigoureuze synthesizermotieven, daar veranderen de vele samenwerkingen niets aan.

In het beste geval ("It’s Not The Things You Say", met vocale bijstand van Kele Okereke) luister je naar een Tiësto-remix van Bloc Party. Al maakt die groep het Tiësto makkelijk door op zijn laatste platen zelf al met elektronica in de weer te gaan. Wat Tijs Verwest echter bezielde om in de titeltrack snoeiharde trance over de zweverige stem van Jònsi van Sigur Rós te plaatsen, zal ons altijd een raadsel blijven. "Escape Me" en "I Will Be Here" zouden op hun beurt nog het meest tot hun recht komen op één van de talloze I love the nineties-fuiven. Helaas zijn we bijna in 2010 aanbeland. Dit is pure sjabloonmuziek: een beat, een klassieke opbouw die bestaat uit een graduele ontwikkeling met bijkomende elementen, climax en herhaling.

In al zijn misleiding draagt deze plaat bij tot de verdere vorming van een eendimensionaal elektronisch muziekveld, waar echter talloze schakeringen in bestaan. Die gaan al te vaak samen onder de noemer "elektronische muziek", terwijl de diversiteit er groot is en Kaleidoscope mijlenver staat van de breakbeat van The Chemical Brothers of de elektro van Felix Da Housecat. Wat Tiësto hier poogt, is om via enkele illustere namen het circuitbinnen te rijden. Even nep als het stikken van merklogo’s op namaakspullen. Want volgens elk objectief criterium is Kaleidoscope een zielloze plaat zonder enige artistieke waarde.

Tiësto is in de eerste plaats een gewiekst zakenman. Voor Kaleidoscope belde hij enkele geloofwaardige artiesten op, maar tegelijk liet hij die zijn meest commerciële nummers tot op heden inzingen. In plaats van op zoek te gaan naar het experiment, te verkennen, doet de Nederlander hier aan artistiek herkauwen uit pure beperking.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + 1 =