“From the world you hide, an expanding mass of terror. Your prize, the skies collapse. Our loss, your thoughtless act.” De boodschap binnenin Stomach Of The Sun is meteen de perfecte waarschuwing voor Transitionals muzikale thriller.
Elke muzikale gedaante van wonderkind Justin K. Broadwick is een vertaling van agressie — als oprichter van Napalm Death en hoofdrolspeler in de industrial scene rond Godflesh — of depressie, als bezieler van de shoegaze-act Jesu. Deze keer staat Broadwick in voor de mastering van Transitional, een hobbyproject van enkele prominenten uit de noise- en dronescene (Skullflower en Novatron), dat vorig jaar uitpakte met het debuutalbum Nothing Real, Nothing Absent, een sferisch avontuur overheerst door versmolten laagjes noise en ambient.
Kevin Laska’s gitaareffecten en langgerekte sound scapes vormen een twaalf minuten lange zen-sessie, als stilte voor een (sonische) storm. De subtiele baslijnen van Jesu’s Dave Cochrane zijn de perfecte aanloop naar een verborgen nachtmerrie. De lezer die hier al in zijn broek doet, kapt er dus beter mee.
De cocktail van drone (metal) en zware shoegaze op “Pyramid” staan meteen garant voor de sombere sfeer op Stomach Of The Sun. Phil Petrocelli is de meest opvallende aanvulling: zijn akoestische drum tijdens “Drowning”, “El Baron” en “Stomach Of The Sun” zorgen dat Transitional niet als een machine gaat klinken. Ook Laska’s kreten in “In My Collapse” en vijandige uithalen in het titelnummer vormen een tegenkracht voor de repetitieve industriële dreunritmes, stuk voor stuk deprimerend, zoals in “El Baron”, of verstikkend zoals “Blue Sky Fall” bewijst.
Het sobere “Drowning”, op een hypnotiserende drone van drum, bas en synths, en het tragische “Hideaway” maken het miserabele geheel wat draaglijker, ook onze emotionele wereld lijkt net niet ingestort. Vooral de slepende melodische soundscapes en verborgen mysterieuze gezangen in “Hideaway” geven de toehorende melancholicus nog wat ademruimte. Afsluiter “Worst Eyes Shut” klinkt dan weer ongenadig. Al het voorgaande is nog niet verteerd, maar daar klinkt de verwrongen noise van gecrashte laptops, chaotische drumslagen en de scherpste gitaarfeedbacks alsof een Apocalyps nabij is.
De overlevende kan slechts gissen naar de symboliek achter de titel. De verwoestende zon lijkt steeds dichterbij te komen en de zwakke mens volledig op te slorpen, als slachtoffer van zeven sonische uitbarstingen op Stomach Of The Sun. Neen, het is niet de ideale plaat vlak voor het slapengaan, maar een beklijvend werkje dat afrekent met Moeder Aarde. Bij voorkeur te consumeren als je denkt de muzikale woede-uitbarstingen aan te kunnen.
