Een aantal jaren geleden was Markland Starkie gewoon iemand die wat Britse bands van de nodige basriffs voorzag. Tot hij tijdens de zoektocht naar een nieuwe rockgroep in zijn woonkamer met samplers en dromerige sounds aan het experimenteren sloeg. De rockgroep liet op zich wachten, maar met Sleeping States had Starkie in geen tijd zijn handen vol.
"I have a short attention span and get bored doing the same thing over," geeft Starkie op zijn webpage toe. Ook op In The Gardens Of The North kan hij dat niet verbergen. Tussen, naast en in de conventionele indie-folk op Starkies nieuwste plaat duiken flarden op van ambiente filmsoundtracks, lawaaierige soundscapes en, zowaar, fifties croonerklassiekers. De bijna schitterende single "Gardens Of The South" — denk: Athlete ten tijde van Tourist, gezalfd met een extra portie lounge en sporen van een a capella collectief — bewijst zo dat een blijk van ADHD niet altijd een probleem hoeft te zijn.
Toch gaat het lang niet altijd even goed. Hoe langer je naar de plaat luistert, hoe duidelijker Starkies concentratieprobleem wordt. Het begint al in het sterke "The Next Village". Een dromerige gitaarintro zet het nummer in, waarna Starkie als het ware in zijn Kafkaëske verhaal geduwd wordt. Het nummer bouwt op een vakkundig gespannen spanningsboog en springt met een aanzwellend instrumentarium van overtreffende trap naar overtreffende trap. Fantastisch allemaal, tot de met strijkers opgesmukte climax een totaal onnodig staartje krijgt en de song aan zijn eigen outro ten onder gaat. Jammer.
Pijnlijk duidelijk wordt de concentratiestoornis echter pas in "Showers In Summer". In 5:33 passeren op zijn minst 2 à 3 nummers de revue: een ietwat mysterieus, aan Interpol herinnerend "Showers In Summer"; een ingetogen, ambient "Showers In Summer"; en de sporen van een kleine indiepop hit. Twee van hen hadden alvast van de beste songs uit In The Gardens Of The North kunnen zijn, ware het niet dat ze op inconsequente wijze tot één nummer gesoldeerd zijn.
Nummers die stilvallen en zich vervolgens met eindeloze reprises proberen te herpakken, het is zowat het grootste euvel op In The Gardens Of The North. Ook het bijna zeven minuten durende "On The Beach At Aldeburgh" ontsnapt er niet aan en dat zorgt voor een mateloos vervelend nummer. Want net wanneer "On The Beach At Aldeburgh" op gang lijkt te komen, valt het stil en begint het opnieuw. Een sputterende motor zonder pit, zeg maar.
Toch is In The Gardens Of The North geen plaat waar je je met tegenzin moet doorworstelen. Zoveel weet Starkie met een aantal goed gepositioneerde straffe nummers en aanstekelijke refreinen wel te garanderen. De minimalistische layering van Starkies wat droeve stem over een simpele baslijn in "Rings Of Saturn" zorgt alvast voor een waardige opener, net zoals "The Cartographer" tekent voor een waardige, doch ietwat gewone, afsluiter.
Hoogtepunt van de plaat is echter het centrale duo "Breathing Space" en "The Gardens Of The South", welke beide over de allure van een soundtrack beschikken. De eerste zet, inclusief vogelgefluit en een verre auto, de toon voor een onvolprezen tragikomedie, bij voorkeur met Philip Seymour Hoffman in de hoofdrol; de tweede had niet misstaan bij een klassiek liefdesverhaal in zwart-wit.
Het is een raar geval, die In The Gardens Of The North. Zo vaak zit Starkie er boenk op— dromerig, spannend en glashelder — maar zo zelden weet hij het een volledig nummer vast te houden. Dat starten en stilvallen kan de plaat soms heel vervelend doen lijken, wat Starkie uiteraard geen eer aandoet. De remedie? Je niet teveel concentreren, tiens.
