Litmus :: Aurora

Hoewel spacerock niet bepaald een hip genre is, brengen Hawkwind –
en de bands die door hen werden geïnspireerd – al bijna vier
decennia lang geestverruimende breedspectrum spacepareltjes uit.
Vorig jaar kregen we nog de interstellaire krachtpatserij te
verwerken van Farflung en Aqua Nebula Oscillator, vandaag brengt
Litmus met ‘Aurora’ al een opvolger uit voor hun vorig jaar
verschenen ‘Planetfall’.

‘Aurora’ is niet alleen de wetenschappelijke naam voor het
poollicht, maar ook van de Romeinse godin van de dageraad. Licht is
het verbindende thema tussen deze twee begrippen en ook wel een
beetje een rode draad doorheen de verschillende tracks van deze
plaat. Het album is overwegend up-tempo en warm van toon en er is
veel ruimte voor analoge synths, digitale effecten en
lekker gitaarspel.

De stuwende kracht van ruimteveer Litmus bestaat uit Simon (g),
Martin (b) en Marek (d), een powertrio dat ook – samen of apart –
tekent voor de zang. De (des)oriëntatie in de vorm van digitale
dissonanten en analoge melodieën wordt verzorgd door Anton en Oli.
Die laatste speelde echter nog niet mee tijdens de opnames, maar is
intussen genoeg ingeburgerd om de nummers live te voorzien van
synths.

Spacerock is een genre dat live (en al dan niet onder invloed)
ervaren moet worden. Op plaat kan dat sonisch ruimtereizen wel eens
wat te overdadig of te langdradig worden. De nummers van Litmus
zijn echter ook op LP zeer energiek. Hoewel de synth &
effect
storm nooit helemaal gaat liggen, slagen ze er toch erg
goed in om hun nummers gestructureerd te houden. Dit is de
verdienste van het kerntrio, dat zeer strak speelt en elkaar
perfect aanvoelt.

De drummer speelt schijnbaar simpele ritmes die op de metronoomtik
juist aankomen. Dat lukt hem ook als hij dat enkele minuten moet
volhouden, bijvoorbeeld wanneer de anderen in een ruimtetrip
zitten, zonder dat het saai wordt of integendeel te hyperkinetisch.
In het drumspel hoor je, zeker in de langere nummers, dat er ook
een aantal Duitse krautrockers aan boord zitten van dit
ruimteschip.

Bassist en gitarist wisselen tussen rock, punk en metal riffs, maar
zorgen er wel voor dat ieder nummer zijn eigen toon en sfeer
behoudt. ‘In The Burning Light’ draait rond een vuile
garagerockriff, ‘Stars’ is asteroïdepunk, ‘Beyond The Sun’ is diep
in zijn hart epische NWOBHM en ‘Miles Away’ is eigenlijk een
radiorocknummer. Het is natuurlijk volledig tegen de principes van
band en label, maar een drie en een halve minuut durende
edit van die track zou nog wel succes kunnen kennen.

De plaat bevat drie tracks van boven de tien minuten en niet
toevallig zijn dat de sterkste nummers. Vooral het majestueuze duo
‘Ma:55oN Rift’ en ‘Red Skies’, helemaal op het einde, brengt je
gevaarlijk dicht bij de wormgaten van deep space. Het
eerste nummer begint redelijk rustig met ambient
geluidstapijten, maar evolueert dan steeds verder naar stomende
rock. Drummer Marek speelt een overvalst motorik ritme,
zoals ik de dag van vandaag enkel nog bij de Finse experts van
Circle hoor. De rest van de band leeft zich ondertussen uit in een
semi-chaotisch spel van harmonieën en dissonanten, waarin de bas
een sturende rol krijgt en zelfs een korte solo. Een prachtig
nummer is dit, je reinste universele catharsis, en gedurende tien
minuten is de luisteraar één met alle nevelen en stelsels van het
heelal. ‘Red Skies’ daarentegen vliegt er onmiddellijk in, maar
werkt op een geniale manier toe naar het slot dat donkere materie
en onderbewustzijn doet versmelten tot een al-entiteit.

Litmus bevestigt op deze plaat dat zij en niemand anders de huidige
masters of the universe zijn. Het is een afwisselende
plaat met songs die schijnbaar moeiteloos tot een geheel gesmeed
werden. De muzikanten zijn geen geniale virtuozen, maar slagen er
moeiteloos in uit te stijgen boven de middelmaat en weten hoe je
een nummer van meer dan tien minuten componeert zonder dat de
aandacht van de luisteraar verslapt.

De vaste ijkpunten van het genre – massa’s effecten, proggy
synths
, nietszeggende teksten over de ruimte en lange
instrumentale stukken – worden gerespecteerd, maar Litmus brengt ze
met een flair en een strakheid die zeldzaam zijn in het genre. Of
het genoeg is om ook mensen aan boord te lokken die normaal niet
naar dergelijke muziek luisteren weet ik niet, maar iedereen die
wel eens een LP van Hawkwind heeft gekocht of één van haar epigonen
zal zich vast op zijn gemak voelen in de ruimtekaravaan van
Litmus.

www.myspace.com/litmusspacerock

www.litmusmusic.co.uk

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − 3 =