Het Italiaanse eiland Sardinië is een land van uitersten: enerzijds heeft het eiland de prachtigste stranden van Europa, anderzijds is het leven er buiten het hoogseizoen erg hard, niet in het minst omdat er zo weinig te beleven valt. Dat er in een dergelijk klimaat vroeg of laat wel eens een bezielde rock-‘n-roll-band het levenslicht zou zien, is bijgevolg niet zo verwonderlijk.
Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: het Sardijnse Love Boat is niet bijster origineel, klinkt als een dozijn andere rock-‘n-roll-groepjes en speelt er hier en daar zelfs naast. Maar kijk, net zulke ingrediënten vormen heel vaak het zout op de patatten bij rock-‘n-roll-bandjes. Want wat merken wij op tussen de uit de bocht gaande vocalen en het niet altijd maatvaste gitaargerammel? Een hoop speelplezier, wat in uitzonderlijke dosissen natuurlijk eveneens een stempel kan nalaten.
Dat is zeker het geval bij Love Boat, dat met openingsnummer “No Particular Girl To Love” een kennismaker van formaat op zak heeft: het nummer pakt namelijk uit met een onbezorgd vakantiesfeertje, terwijl de grillige vocalen een bitterzoet ondertoontje verraden. Een tegenstrijdig karakter dat hier en daar eveneens in de teksten naar boven komt, bijvoorbeeld in “Lonesome Man”, dat aanvankelijk erg zonnig klinkt, maar na enkele luisterbeurten toch net iets minder vrolijk blijkt en zelfs aan beroemde semi-autisten als Cuomo Rivers en Ben Kweller doet denken.
Dat Imaginary Beatings Of Love altijd op tempo blijft, geldt echter als een garantie voor een plaatje dat nooit te melig hoeft te worden. Met nummers als “Jimmy”, “Take A Ride In My Machine” en “Funny Guy” klinkt het album immers als een snelle, maar rammelende trein, met als gevolg dat je het spreekwoordelijke ritje onmogelijk kan vergeten. In “Funny Guy” is het combo zelfs zo vrij om het rock-‘n-roll-gehalte van een eendenfluitje uit te testen.
De groep heeft meer van dat soort kleine trucjes en dat helpt in ieder geval om van Imaginary Beatings Of Love meer dan een debuutplaat als dertien in een dozijn te maken. Zo mag je er bijvoorbeeld zeker van zijn dat “Take A Ride In My Machine” toch weer een stuk eenvoudiger had geklonken als de knotsgekke zanger het niet in zijn hoofd had gehaald om met een vinger achter de wang hier en daar een bevreemdend geluid te fabriceren.
Dat het Engels van Love Boat goed is, maar toch nog net niet goed genoeg om zijn Italiaanse identiteit te verbergen, is eerder een voordeel dan een nadeel. Het is net zoals de voornoemde buitensporigheden een goede move in de richting van een eigen identiteit. Het onbewust, compleet over the top uitgesproken “Whyyy?” en “Shyyy” is immers een fantastische zet om Love Boat als een eigentijdse, Italiaanse versie van The Beach Boys te profileren.
Dat de groep met dat soort sukkelachtige charme wellicht geen tweede keer de harten van een publiek kan stelen, is terechte kritiek, maar kan ons voorlopig eerlijk gezegd gestolen worden. Onze zonovergoten reisjes naar het zuiden van Europa hebben er bij deze immers een fantastische soundtrack bij en dat is een positieve noot waarmee wij nog maar heel weinig recensies hebben kunnen afsluiten.
