Wie vond dat The Germans vorig jaar met hun eerste langspeler al serieus moeilijk muziek zijn beginnen maken, laat hun nieuwe release best aan de kant liggen. Grote Meneren / Straffe Madammen is voor The Germans namelijk wat de SYR-serie voor Sonic Youth is: een muzikale speeltuin waaruit de argeloze luisteraars het wenend op een lopen zetten.
Het ontstaan van Grote Meneren / Straffe Madammen gaat terug tot de opnamesessies van Elf Shot Lame Witch. Met die plaat zetten The Germans vorig jaar een indrukwekkende stap vooruit na een veelbelovende debuut-EP. Het garagerockgeluid werd opengetrokken en de Gentenaars smokkelden weerhaken en stoorzenders in de muziek, waardoor die plots een pak avontuurlijker ging klinken. Wat blijkt nu? Het viertal is tijdens het samenstellen van Elf Shot Lame With nog behoorlijk selectief te werk gegaan. Het meest experimentele materiaal heeft de band namelijk vrolijk in de schuif laten liggen.
Waar het uiteraard niet thuishoort…Waarom die zooi dan niet gewoon uitbrengen? Het lijkt gewaagd, maar mits de juiste aanpak kan letterlijk elke opname op de markt gegooid worden. The Germans kozen voor een elpee op 300 exemplaren en na enkele dagen luisteren kan met redelijke zekerheid gesteld worden dat we met een collectors item te maken hebben.
Hoewel Grote Meneren / Straffe Madammen verre van luistervriendelijk is — hoe vaak ga je ons nog terroriseren met die plaat, vroeg een huisgenoot onlangs toen we de elpee voor de zesde keer omdraaiden — is het best wel een waanzinnig album geworden dat zeker niet zomaar als tussendoortje de geschiedenisboeken mag ingaan.
Onder de noise zit namelijk niets meer of minder dan pracht en schoonheid verscholen. Zelfs in de ontploffende gitaren van openingstrack "Introspection" valt wat te rapen: adrenaline bijvoorbeeld, en die moet al snel plaats maken voor het onbehagen van "Life? An Impeccable Machine, Exact", dat klinkt alsof het moet dienen als soundtrack bij een zieke film over strafkampen en de obsessies van hun bewakers.
Lieflijker gaat het er aan toe tijdens "Indianen" dat een ingetogen en melancholische start kent, maar zich gaandeweg, Fuck Buttons-gewijs, ontpopt tot een tribale dancetrack. En zelfs voor akoestische gitaren is er plaats op deze elpee. "Octopus’s Baby Clothes" is, naast weer zo’n schizofrene track, een voorbeeld van hoe kampvuurliedjes écht sinister kunnen klinken. Dat sfeertje wordt doorgetrokken naar "Baby, You’re A Predator", naast afsluiter ook de sleuteltrack van Grote Meneren / Straffe Madammen. Met zijn lengte van bijna tien minuten vormt dat laatste nummer voor The Germans de kans vervaarlijk uit te halen en een onverbloemde aanslag op de zintuigen te plegen. Maar, en dat kan niet genoeg benadrukt worden, zelfs in dat geval blijft in de geluidsbrij de schoonheid waarneembaar. En dat is wat de muziek van The Germans, op elke plaat, zo sterk maakt.
