Jason Lytle :: Yours Truly, The Commuter

Op 27 februari 2006 gooide Grandaddy teleurgesteld de handdoek in
de ring. Er kwam niet genoeg brood op de plank en uit idealisme
weigerden ze in zee te gaan met majors en Ticketmaster/Clear Channel. Frontman Jason Lytle worstelde
zelf met persoonlijke problemen. Het laatste album, ‘Just Like The
Fambly Cat’, werd nog uitgebracht maar dan was het definitief over
en uit. Geen afscheidsconcert, geen ‘best of’ compilatie, niks,
noppes, nada. Twee jaar later, na een bezinnings- en
herbronningsperiode, staat de bezieler van Granddady weer op uit de
doden met een nieuw album, ‘Yours Truly, The Commuter’.

De kemerkende synthsound van het vroegere Grandaddy mag al meteen de aftrap geven in titelsong
‘Yours Truly, The Commuter’. Lytle laat zich echter niet meteen van
zijn sterkste songwriterkant laat zien: ‘The last thing I heard I
was left for dead/I could give two shits about what they said’ zijn
de nogal kinderachtige openingslyrics. Maar het is eigenlijk een
song over de wederopstanding van Jason Lytle als mens en als
muzikant. In de tekst komt het maar beknopt tot uiting, maar de
muziek is de soundtrack van die wederopstanding.

Lytles herwonnen positivisme straalt af van de plaat. ‘Brand New
Sun’ gaat verder op de weg van de opener, maar ook songs over
afscheid worden met een zonnige luchthartigheid behandeld zoals
‘This Song Is The Mute Button’ of ‘The Ghost Of My Old Dog’. Het
wordt zelfs een beetje ridicuul als een jongen met suïcidale
neigingen overtuigd wordt door vogels om te kiezen voor het leven
(‘Birds Encouraged Him’). Jason Lytle was als tekstschrijver op
zijn best bij Grandaddy als hij schreef over de
consumptiemaatschappij, die steeds verder automatiseert en waarin
de mens meer en meer een eenzame figuur wordt. Als vertaler van
zijn eigen emoties komt hij echter redelijk zwak uit de hoek.

Ondanks het feit dat ‘Yours Truly, The Commuter’ muzikaal volledig
in de lijn van Grandaddy ligt, is het ook op dat vlak een
teleurstellende plaat geworden. De usual suspects van
synths en gitaren met lichte distortion die Lytles
dromerig stem begeleiden, tekenen present, maar in de hoogdagen van
Grandaddy is het al veel beter gedaan. Dat is misschien ook wel het
probleem van deze plaat: de verwachtingen waren hooggespannen. Van
de frontman en centrale figuur van een band die met ‘The Sophtware
Slump’ uit 2000 één van de beste platen van rond de milleniumwende
maakte, verwacht je na drie jaar van bezinning gewoon een
meesterwerk, een diepzinnig stuk. Eén zoals een ‘Blood On The
Tracks’ van Dylan, of een ‘Tonight’s The Night’ van Neil Young. En
als er dan toch niets verandert aan de sound, verwacht je een plaat
die het niveau haalt van ‘The Sophtware Slump’, of toch minstens
van ‘Sumday’.

Jason Lytle keert met ‘Yours Truly, The Commuter’ na een pauze van
drie jaar terug naar de sound van Grandaddy, terwijl zijn teksten
meer de (auto)biografische tour op gaan. Spijtig genoeg schiet hij
op beide vlakken te kort en moet Lytle het afleggen tegen zijn
vroegere werk, en worden de verwachtingen voor deze comebackplaat
niet ingelost. Een nieuwe bezinning dringt zich op. Misschien eens
de abdij van Westmalle uitproberen?

www.jasonlytle.com
www.myspace.com/jasonlytle

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 16 =