Jon Hopkins :: Insides

Dat het huwelijk tussen elektronica en klassiek een goede
relatietherapeut vandoen heeft, stond dan wel niet in de boekskes,
maar de nood aan herbronning was geen geheim meer voor aandachtige
oortjes. Max Richter, Jóhann
Jóhannsson
, Ludovica Einaudi en Peter
Broderick
: stuk voor stuk sculpteerden ze de afgelopen jaren
prachtige melodieën, maar de elektronische stoorzendertjes werden
telkens grotendeels weggebeiteld. Piano en strijkers voerden als
huishoudelijke despoten het hoge woord, maar Jon Hopkins schept
eindelijk evenwicht. Op de nieuwe plaat van deze jonge Brit gaat
experimentele elektronica ongenadig in de clinch met contemporain
klassiek, soms gracieus als een hofdans, soms prikkelender en
vuriger dan een lapdance. Het is een combinatie als een slappe
koord, maar Hopkins bewandelt ze met een verbazende
souplesse!

Die geslaagde kruisbestuiving tussen analoog en digitaal is ook
Coldplay niet ontgaan en Chris Martin en de zijnen ontleenden dan
ook de intro van het fantastische ‘Light Through The Veins’ als
opener voor hun laatste album. Niet toevallig, want de epische
compositie is zowel subtiel en intiem als verheffend en larger
than life
, precies het evenwicht dat Coldplay op ‘X&Y‘ ontbeerde. En evenwicht is het sleutelwoord
op ‘Insides’! Hopkins verweeft namelijk verschillende stijlen als
ambient, IDM, techno en klassiek, maar de perfect gekruide genremix
gaat nergens schiften. De producer/componist houdt namelijk niet
alleen de vinger aan de pulserende pols, maar z’n composities
klinken bovendien zo natuurlijk als een hartslag.

Luister bijvoorbeeld naar de muzikale midzomernachtsdroom van
opener ‘The Wider Sun’, waarin weemoedige strijkers het canvas
uitlijnen dat Hopkins een plaat lang opvult met grillige, maar
kleurrijke patronen. Zo wordt de ijle ambient en het
minimalistische pianospel van ‘Vessels’ al snel besmet door
knisperende elektronica die zich geleidelijk muteert tot een
venijnig virus. Bleeps, beats en glitches vreten Aphex Twin-gewijs
de melodieën aan en zorgen ook in de hersenpan voor gesprongen
zekeringen. Pure schoonheid was zelden zo bevreemdend en
desoriënterend!

En op die manier injecteert Hopkins opnieuw Sturm und Drang in een
genreversmelting waarin langoureuze overpeinzing bijna de regel was
geworden. Ook ‘Insides’ klinkt bijwijlen ingetogen en
contemplatief, maar meestal knettert en knispert z’n sound als
elektrisch geladen plastiek. Evenwel zonder de melodieën op te
branden, want in ‘Colour Eye’ zijgt een tranerig pianomotiefje pas
op het eind ten gronde wanneer de kogelregen van metalige
beatsplinters te intens wordt. Op het titelnummer is het dan weer
Sigur Rósiaanse ambient die onder vuur wordt genomen door
grimebeats en elektronische distortion.

Die gedurfde muzikale paringsdansen vormen ongetwijfeld de hartslag
van ‘Insides’. Hopkins verkoopt de grenzen van neo-klassiek een
paar felle ellebogen en slaat de geijkte patronen een paar tanden
uit de smoel met een boksijzer van geslaagde experimenten. Neem nu
composities als ‘The Low Places’ en ‘A Drifting Up’: Ludovico
Einaudi dwaalt er rond in de grauwe grootstad van Burial en z’n minimalistische pianoklanken ademen de
uitlaatgassen van filmische dubstep in. En zo slaagt Hopkins erin
om elke onverwachte symbiose op ‘Insides’ te doen werken, een
krachttoer die kan tellen.

‘Insides’ is zonder meer een fraai geslepen prisma. Hopkins vangt
verschillende invloeden op en laat ze uitmonden in caleidoscopische
stralenbundels die zowel oog- als oorverblindend zijn. Met z’n
gedurfde sound is dit multitalent ongetwijfeld de schop onder de
kont die de neo-klassieke scène kon gebruiken. Het resultaat is een
plaat die zowel elektronicaliefhebbers, popfreaks als
Klara-luisteraars met een open geest zal beroeren. Ontdekking van
het jaar? Ontdekking van het jaar!

Jon Hopkins speelt op donderdag 20 augustus in de Club op
Pukkelpop.

http://www.jonhopkins.co.uk/

www.myspace.com/jonhopkins

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =