Miss Ludella Black Ft. The Masonics :: From This Witness Stand

Hoeveel projecten en bandjes zullen wij nog uit Billy Childish’ vruchtbare Medway-scene naar voren zien treden? Wij hebben onze rug nog maar net gedraaid of ex-Del-Mona Miss Ludella Black heeft bij het rockcombo The Masonics alweer fijn gezelschap gevonden.

Een old school rockdame in combinatie met een ouderwetse rock-‘n-rollgroep: het is een recept waar wij al eerder mee geconfronteerd zijn. Een paar jaar geleden bijvoorbeeld, toen ex-Shangri-La Mary Weiss voor een comebackplaat in het gezelschap van het tearjerkercombo Reigning Sound koos en daardoor net haar eigen identiteit wist te versterken. Een soortgelijk gevoel komt eveneens naar boven bij het beluisteren van From This Witness Stand, want met behulp van The Masonics’ klassieke rock slaagt Black erin om op het nostalgische elan van haar vorige bands The Headcotees en The Del-Monas verder te borduren.

Deze groepen haalden hun mosterd waar het voor nostalgische meidengroepen het meest voor de hand ligt: bij sixtiesdiva’s als Nancy Sinatra en Dusty Springfield. Dat het The Masonics op het lijf geschreven is om Black hierin bij te staan, maakt het combo vrijwel meteen duidelijk in “Don’t You Walk Away From Me” met een bijtende mondharmonica à la Lee Hazlewood. Daarmee is het nummer niet alleen een eerbetoon aan Nancy Sinatra, maar eveneens een verwijzing naar één van haar hoogtepunten, namelijk haar samenwerking met Hazlewood.

Dat het plaatje heel natuurlijk klinkt, heeft er op zijn beurt alles mee te maken dat Masonics-leider Mick Hampshire het merendeel van het songmateriaal heeft neergepend. The Masonics is het type band met de gave om liedjes te maken waarvan je denkt dat het covers zijn, terwijl het eigenlijk gewoon eigen nummers zijn. “(I Swear) From The Witness Stand” is in dat opzicht een prachtig voorbeeld van Hampshires kunnen: met ouderwetse lyrics à la “With the bible in my hand, from this witness stand…” en een rammelende gitaar weet hij immers perfect het rauwe holbewonergevoel bij het publiek naar boven te halen, zonder zijn toehoorders toch teveel de indruk te geven naar herkauwde rock-‘n-roll te luisteren.

Dat Black in het verleden reeds enkele malen voor de gelegenheid met The Masonics heeft meegezongen, heeft hun samenwerking uiteraard vergemakkelijkt, maar biedt ook andere voordelen: met “Loony” komen ze er namelijk toe om een uniek nummer te brengen, dat ongeveer het tegenovergestelde van een gastoptreden van Black bij The Masonics moet zijn: een liedje waarin Black haar hoofdrol als eerste stem helemaal opeist, maar de muzikanten van The Masonics toch toestaat hun luidkeelse woede te bekoelen in het refrein.

Het rechtstreekse gevolg van een dergelijke goede samenwerking is dat het moeilijk te bepalen is wie er het meest lof verdient voor het plaatje: enerzijds is The Masonics steeds een garantie voor lekkere, ritmische nummers en goede teksten, anderzijds zijn Blacks warme stem en tongue-in-cheek-vertolking het zout op de patatten. Eén van de leukste nummers — “Push-Button Geoff” — is hier het onomstotelijke bewijs van: Hampshire heeft het nummer geschreven, waarvoor veel lof, maar in een mannelijke versie zou het liedje nooit tot zijn recht komen als hier. Men hoort Black immers grinniken van plezier terwijl ze Hampshires grappige teksten met hart en ziel zingt en The Masonics hun gitaren nog eens een extra smeerbeurt geven.

Dat maakt van From This Witness Stand het ultieme bewijs dat de som van de delen nog altijd beter is dan de delen zelf. U kreeg het bewijs natuurlijk al op uw bord met The Beatles, The Police en The Smashing Pumpkins, maar het blijft wel leuk om dat verhaal af en toe nog eens op een ander niveau bevestigd te zien.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 2 =