Kleerup :: Kleerup

Kleerup is een naam die ongetwijfeld veel ogen doet rollen en vraagtekens boven hoofden doet verschijnen. Toch is deze Zweedse producer beter bekend dan we denken. De al even Zweedse Robyn scoorde in 2007 een gigantische hit met “With Every Heartbeat” en deze man zat daar voor iets tussen.

Andreas Kleerup — hij kon blijkbaar niets beters verzinnen als alias dan zijn eigen naam — ziet er een beetje uit als een jongere versie van Nick Cave, maar schudt wel geheel andere deuntjes uit zijn mouw, deuntjes die vaak zo licht zijn als luchtkastelen. Toch schemert hier en daar zijn donkere kant ook door en eenmaal die naar boven wordt gebracht, kan je de treurnis en weemoedigheid nog moeilijk van je afschudden. Het speerpunt van dit album is natuurlijk “With Every Heartbeat” waarbij tussen de vrolijke beats door een soort van droefgeestigheid zich achter het struikgewas verschuilt. Niet zelden zijn de teksten daar verantwoordelijk voor.

Opener “Hero” haspelt een vrolijke melodie af en wordt opgeluisterd door een groep koorknapen die ons op sacrale wijze begeleiden naar het einde van het lied, goed voor een ouderwetse portie bombast. Gelukkig zorgt nummer twee al meteen voor een pleister op de wonde. De klepper “Until We Bleed” werd ingezongen door Lykke Li, kwestie van het Zweedse onderonsje helemaal compleet te maken. Lykke Li was vorig jaar met Youth Novels nog een van de felgesmaakte debutanten op de Europese podia. Zij tekent hier met haar zachte, soms kinderlijke stem voor een lied waarin de pijn doorsijpelt van een destructieve relatie waarbij je niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar kunt leven. Zowaar een eerste hoogtepunt en een nummer dat qua hitpotentieel perfect overeind blijft naast “With Every Heartbeat”, en zelfs nog beter is.

Van enige kitsch is deze Kleerup anders ook niet vies. Zo nam hij in 2008 een nummer op dat op het nieuwe album van Cyndi Lauper prijkt. De instrumentale versie heet op deze plaat “Thank You For Nothing”, naar alle waarschijnlijkheid een sneer aan het adres van de diva die haar liedjesleverancier Kleerup verbood de originele versie op zijn album te laten verschijnen. Of dat nu echt jammer is, is nog maar de vraag. Ter compensatie krijgen we erna wel “Longing For Lullabies” geserveerd, een hapklare zeemzoete brok ingezongen door Titiyo, ook al een landgenote en tevens oudere zus van Neneh Cherry. Het lied klinkt als een slome versie van een vocal trance-hitje en laat dat vooralsnog geen compliment zijn. Halfweg de cd zitten we enkel nog opgescheept met een ingezakte pudding die op het eerste zicht overheerlijk was.

“On My Own Again”, “Iris” en “3 AM” doen al evenveel wenkbrauwen fronsen. De lade van de jaren ’80 vol uptempo popsongs wordt andermaal opengetrokken, wat de laatste tijd misschien net iets te overvloedig aan bod komt bij nieuwe releases van de laatste hippe bands. Dat de popkitsch en synthesizermuziek uit het decennium van de — volgens velen — wansmaak aan een opmars bezig is, zal iedereen ondertussen wel doorhebben. Om daar bijna elk nummer mee geconfronteerd te worden, is misschien net wat van het goede te veel.

Eigenlijk bewijst Kleerup zijn potentieel vooral in het bijzijn van Robyn en Lykke Li en nu en dan met een instrumentale track zoals “I Just Want To Make That Sad Boy Smile”. Toch stijgen vele liedjes niet echt uit boven de kitsch en camp die je pakweg in een doordeweekse gay bar hoort weergalmen. Na een volledige luisterbeurt zult u alvast perfect snappen waarom net Cyndi Lauper deze man uitkoos om aan haar nieuwe plaat te werken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + dertien =