Iron And Wine :: Around the Well

Restjes en overschotten zijn moeilijk in te schatten. Soms zijn er
van die restjes die eigenlijk daags nadien nog lekkerder smaken.
Maar de meeste smaken al naar koelkast en verval. Albums met
b-sides en rarities zijn ook restjes. De fanboys slikken
meestal alles, ook al staat er groen haar op, maar voor de wat
kritischere gourmand is het vaak een aanfluiting. De dubbelaar
‘Around The Well’ is gelukkig geen bittere hap, maar een fijne
evolutie van smaak. Sam Beam is een songwriter die songs met een
continue hoge kwaliteit weet te serveren.

‘Around The Well’ geeft een mooi beeld van het groeiproces dat Beam
doormaakte met zijn alter ego Iron & Wine. Vergelijk het beetje
met ‘No Direction Home’ uit de uitstekende ‘The Bootleg Series’
rond Bob Dylan: het eerste deel is de jonge muzikant die, enkel
gewapend met gitaar en stem, zijn eerste lo-fi opnames opneemt. Hij
klinkt breekbaar en zoekend, maar is ambitieus en wil vooruit. De
songs op het eerste deel van ‘Around The Well’ sluiten dan ook aan
bij de ‘akoestische’ periode van Iron & Wine, met de albums
‘The Creek Drank the Cradle’ en ‘Our Endless Numbered Days’. Het
niveau van dit laatste album wordt nergens gehaald, maar dat wil
niet zeggen dat de songs slecht zijn, het zegt meer over de zeer
hoge kwaliteit van sommige nummers op die plaat.

Ook als tekstschrijver merk je dat Beam nog zoekende is naar een
eigen smoel. De opener ‘Dearest Forsaken’ is nog wat houterig en
pathetisch, maar de kwaliteit van zijn schrijfsels gaan langzaam
omhoog. Beam lijkt ook te weten hoe de juiste nummers uit zijn
oeuvre samen te brengen binnen één album en welke aan de kant te
houden. Dat maakt echter niet dat de nummers op dit ‘restjes’-album
slecht of minderwaardig zijn. De drie covers op de eerste cd zijn
daarentegen niet echt the major selling point: ze
zijn ietwat saai en ongeïnspireerd en voegen niets toe aan de
originelen. Maar in een land waar Milows en Jasper Erkenses de
radio vervuilen met hemeltergende interpretaties van andermans
songs zijn we best wel wat gewoon.

Deel twee van het album is de volwassenwording van Beams
songschrijverschap. Zowel het instrumentarium als de woordkeuze
worden rijker en subtieler, een proces dat zich eigenlijk ingezet
heeft vanaf de uitmuntende samenwerking met Calexico op de veel te
korte ep ‘In The Reins’. En hoewel er aardig wat aanhangers zijn
van het akoestische werk van Iron & Wine, vormt deze verrijking
in sound het voorlopige hoogtepunt van zijn werk.

Het knappe ‘God Made the Automobile’ knipoogt naar Sufjan Stevens.
‘Sinning Hands’ grijpt naar de Neil Young van begin jaren ’70. In
het etherische ‘Carried Home’ klinkt zelfs wat elektronica door.
Zelfs de cover is hier sterk: ‘Love Vigilantes’ van New Order wordt
hier vakkundig gedeconstrueerd tot de fundamenten, die een knappe
subtiele song blijken te vormen. Met ‘The Trapeze Swinger’ wordt er
met een absoluut hoogtepunt afgesloten. Negen minuten lang sleept
de song de luisteraar mee in een hoofdzakelijk repetitief maar zeer
hypnotiserend ritme.

‘Around The Well’ is een mooi carrièreoverzicht van Iron &
Wine, waarin het groeiproces van de muzikant en de schrijver Sam
Beam mooi te volgen zijn. Niet alle nummers zijn uiteraard even
essentieel, maar wie genoot van de reguliere albums zal zeker niet
teleurgesteld worden. Zowel de gourmand als de gulzige fanboy
hebben aan deze twee schijfjes een stevige en smakelijke
maaltijd.

www.ironandwine.com

www.myspace.com/ironandwine
www.facebook.com/ironandwine.official

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − vier =