The Mars Volta :: Octahedron

Vorig jaar bracht The Mars Volta met The Bedlam in Goliath de balans tussen artiest en muziekliefhebber weer meer in evenwicht, maar tijdens een genadeloze set in de AB sloeg de groep zijn trouwe fanbase weer murw. Met het opvallend menselijke Octahedron en Rock Werchter in het vooruitzicht is The Mars Volta zijn slachtoffers weer genadig.

Een beschrijving van het muzikale collectief rond Omar Rodríguez-Lopez en Cedric Bixler-Zavala is al een grenzeloos experiment. Terwijl de split van At the Drive-In nog niet goed verwerkt was, nam The Mars Volta met De-Loused In The Comatorium meteen een geniale start. Frances The Mute uit 2005 had zijn geniale momenten, hoewel reeds enkele keren naar de ademhalingsmachine moest worden gegrepen. Amputechture uit 2006 ging lelijk uit de bocht, terwijl The Bedlam In Goliath — pas in januari vorig jaar verschenen — weer toegankelijker en dynamischer was. Maar net als ethische vraagstukken kunnen ook muzikale discussies relatief zijn, zeker in het geval van The Mars Volta.

“Since We’ve Been Wrong” is meteen een ware verademing in vergelijking met het voorgaande gekkenwerk. Op een Pink Floydiaanse synthesizergolf evolueert de eerste single voor Noord-Amerika naar een bloedmooi werkstuk. De composities van Omar — niet langer — de Genadeloze doorboren niet langer de hersenstam, maar raken wél het hart. “Teflon” daarentegen klinkt even gevaarlijk als zijn verborgen chemische formule. Met een aanstekelijk stukje trippende gitaren komt een gedreven refrein op de voorgrond, het makkelijk instudeerbare Let the wheels burn, let the wheels burn, stack the tires to the neck, with the body inside. The Mars Volta grijpt je zowaar weer bij de keel, maar deze keer door agressieve teksten en een verslavend muzikaal spel. In “Halo of the Nembutals” zorgt de overdreven controle dan weer voor minder aantrekkingskracht.

Even zachtaardig als “Since We’ve Been Wrong” is “With The Twilight As My Guide”, een psychedelische trip die ideaal is om op een bloemetjesbed te blijven liggen in plaats van de muren op te lopen. Niettemin doet het tamme gevoel in het nummer ons verlangen naar hevigere periodes. Gelukkig is er “Cotopaxi” dat als een vulkaan uit zijn voegen barst. De stevige hyperactiviteit roept de oude tijden maar heel eventjes terug, want het nummer klokt af op ocharme 3:38. Even leek de totale radeloosheid terug te keren met “Desperate Graves”, maar het nummer lost de verwachtingen helaas niet in.

“Copernicus” zweeft weer in een vredige dromenwereld en is nogmaals het bewijs van de copernicaanse omslag in het muzikale bestaan van The Mars Volta. De ballade brengt je net als nummer vier in een ongemakkelijk gemakkelijke situatie. Bij de laatste en langste worp “Luciforms” zal het teleurgestelde kamp nostalgisch worden door het gekkenwerk van Bixler-Zavala, terwijl de aangenaam verrasten — die de nieuwe Mars Volta al na de eerste tonen doorhadden — reeds het verslavende “Teflon” op repeat zetten.

Voor de diehards zal deze muzikale U-turn nog wat onwennig klinken. Octahedron is immers geen muzikale ontdekkingsreis van het kaliber Amputechture. De eeuwige twijfelaars daarentegen zullen opgelucht ademhalen. De nieuwe Mars Volta heeft zijn fysiek afmattende kracht ingewisseld voor een meer emotionele kracht, op een paar korte mokerslagen na, en dat zou een stap in de goede richting betekenen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − een =