Heel luide gitaarrock gespeeld door een band die niet vies is van enige controverse. Klinkt nogal afgezaagd, maar Wavvves, de tweede langspeler van het Californische Wavves, laat horen dat er nog wat rek op zit.
Een jaar geleden debuteerde Wavves, de band rond blogger en leegloper Nathan Daniel Williams met een titelloze debuutplaat vol even frisse als rammelende, rauwe rock-’n-roll. Louter opgebouwd rond de zang en gitaar van Williams en de rudimentaire drum van Ryan Ulsh veroorzaakte het aanvankelijk enkel als cassette uitgebrachte debuut voor het nodige rumoer in het bloggerswereldje.
Sindsdien is het duo aan een subtiele klim richting werelddominantie begonnen. En zelfs al is die weg nog lang — héél lang —, met tweede plaat Wavvves wordt een even luidruchtige als indrukkende stap vooruit gezet. Af en toe doet de band immers denken aan Titus Andronicus, dat ander zootje ongeregeld dat eerder dit jaar met de versterkers op maximum zijn opwachting maakte. Maar waar Titus Andronicus de waanzin nog in catchy melodieën weet te duwen, gaat Wavves resoluut voor de pijngrens. En verder.
Zelfs wanneer het duo toch een melodie in zijn muziek verstopt, in het van heerlijke lo-fi backing vocals voorziene ’So Bored’ bijvoorbeeld, blijft Wavves flirten met wat beluisterbaar is en wat niet. Op zich een interessant experiment en in het geval van ’So Bored’ met een even intrigerend resultaat: het nummer is immers een ontzettend wilde rock-’n-rollaanslag die tegelijk zeer teder klinkt.
Het experimenteren loopt echter niet altijd even goed af. "Goth Girls" en opener "Rainbow Everywhere" zijn vormen van Spielerei die leuk zijn om een keer of wat te beluisteren, maar zorgen er na verloop van tijd voornamelijk voor dat Wavvves nogal wisselvallig klinkt. Al kan dat misschien net de bedoeling zijn, want Williams draait er zijn hand niet voor om tijdens concerten de fysieke confrontatie met het publiek én zijn groepsgenoot aan te gaan.
Lichtjes waanzinnig gedrag, met andere woorden, en dat straalt ook af op de muziek die de man voortbrengt. Wat immers te denken van "No Hope Kids" dat ondanks al zijn underground-ruwheid ergens naar The Beach Boys lijkt te knipogen. Al kan niet ontkend worden dat The Beach Boys net iets toegankelijker klonken dat dit duo. Je moet dan ook al een en ander gewoon zijn om Wavvves helemaal uit te zitten. Ofwel varieert het trio radicaal en worden gewoon wat elektronisch aandoende klanken uitgestort, zoals in "Beach Goth", ofwel wordt er op los geramd dat het een aard heeft. En in dat laatste geval is het natuurlijk niet evident om de ene song van de andere te onderscheiden, zoals "California Goths", "Summer Goth" en "Surf Goth" pijnlijk duidelijk maken.
Een plaat voor durvers, zoveel is zeker. Wie vindt dat Titus Andronicus en The Thermals bands voor doetjes zijn, kan zijn heil bij Wavves zoeken. Voor zolang het duurt, dat spreekt. Door het alcoholmisbruik van Williams heeft de band al zijn Europese tourdata eerder dit jaar geschrapt. "Amy Winhouse vibe," noemt de band dat op zijn eigen myspace. Een nieuwe band voor de eeuwigheid, zoveel mag onderhand wel duidelijk zijn.
