Wavves

Afgelopen zomer stond Tame Impala nog in Kiewit, alwaar ze als
grote hype van het festival maar beter konden bevestigen. Hun
debuutalbum was hier nog niet eens uitgekomen, maar de
buzz was er, en het was aan de jonge Australiërs om hun
kunnen ook live te bewijzen. En oké, niet alles aan het optreden
was perfect, maar de jonkies bliezen wel met overtuiging het dak
van de nokvolle Club. Pure poëzie is het dan ook dat de meest
spetterende rockshow die wij sinds toen gezien hebben, zich in
Brussel mocht voltrekken, niet in de grote zaal van de AB, maar wel
in – toeval bestaat niet – de Club.

Ook Wavves (spreek uit als “waves” met een enkele v) had
een en ander te bewijzen, daar in de zolder van de AB. De eerste
twee albums van het project rond problem child Nathan
Williams stonden bol van de heerlijke, alle kanten uitspringende
lo-fi noisepop met een scheut elektronica hier en daar. In de
nasleep daarvan had Nathan Williams nog een overal breed
uitgesmeerde meltdown op het Primavera festival, en ook
zijn excessief drugsgebruik en neiging tot fysiek geweld dreigden
de muziek van Wavves te overstemmen op fora allerhande. Wavves kon
dus maar beter terugslaan.

Gelukkig was ‘King of the Beach’, hun snel verschenen opvolger van
‘Wavvves’ van vorig jaar, en een knaller; een zonovergoten
gitaarplaat met weerhaakjes, bovendien, die uitstekend de balans
vond tussen noisy plezier en toegankelijke pop. Op podium ontpopte
Williams en zijn kornuiten (ex-muzikanten van wijlen Jay Reatard;
een van hen had overigens iets wat leek op de kruising tussen een
ananas en een poedel op zijn kop staan, wat achteraf zijn kapsel
bleek te zijn) zich tot een bende losgeslagen party
animals
die de ene knaller na de andere op het enthousiaste
publiek afvuurden. ‘King of the Beach’ (het nummer) gaf het
startschot voor een spetterende best of-set uit het prille
oeuvre van de band.

‘Beach Demon’, ‘So Bored’, ‘No Hope Kids’, ‘Idiot’, ‘Green Eyes’,
‘Super Soaker’ en het geweldige ‘Post Acid’: de nummers volgden
elkaar in sneltempo op en na een kleine veertig minuten zat de set
erop. Niet erg, want langer had Wavves niet nodig om te overtuigen.
Na ‘Wavvves’ – hoe goed die plaat ook was – hadden we Wavves geen
grote toekomst toegedicht. Na ‘King of the Beach’ is er meer hoop
en met dit optreden toont Wavves dat het wel eens een goeie
kandidaat zou kunnen zijn om in de zomer van 2011 enkele festivals
te veroveren. Afspraak in de Club op Pukkelpop?

‘King of the Beach’ is uit bij Bella Union

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − 6 =