The Field :: Yesterday And Today

Sla alvast een forse voorraad pilletjes tegen pleinvrees in, gooi
dat berenvel om de schouders en werk aan uw tollende vertigo, want
The Field heeft een nieuwe plaat uit. Net als op ‘From Here We Go
Sublime’ uit 2007 heeft de Zweedse klankschilder Alex Willner
alweer een handvol glooiende, winterse panorama’s van ambient
techno
bijeen gepenseeld die ijsbloempjes op de ziel toveren.
De muzikale toendra van The Field is even ijl en bedwelmend
gebleven, maar meer dan vroeger weet Willner z’n dromerige
klanklandschappen af te boorden met dwarse ritmes, innemende
melodieën en toefjes gitaar. ‘s Mans geschipper tussen heden en
verleden levert daardoor alweer een intrigerende Januskop op, maar
wel eentje die nog fijner geboetseerd is dan de vorige. Clap
your hands say yeah!

Discotheek of Duyster-sessie, vodka Red Bull of
Châteauneuf-du-Pape,…: ook op ‘Yesterday And Today’ weigert
Willner te kiezen en dat is maar goed ook. De trips van de Zweed
zijn namelijk zowel subtiel dansvloervoer als opzwepende
kamermuziek die brein en benen prikkelen. In die zin draaien z’n
composities ook rondjes in de wasmachine van collega- Scandinaviër
Lindstrom, maar Willner filtert wel alle kitschvlekken uit z’n
sound en mikt recht op de atmosferische bedwelming. ‘Yesterday And
Today’ is dan ook opwindende, met andere stijlen verrijkte
ambient, een fles loepzuivere oxygène waar het
gedateerde laagje stof van Jean-Michel Jarre van af geblazen
is.

Met ‘I Have The Moon, You Have The Internet’ sleurt de man het
genre al onmiddellijk de 21ste eeuw binnen. Een
dampkring van etherische synthloops en schuifelende beats daalt
tergend traag over de luisteraar neer, terwijl dwaallichtjes van
glockenspielklanken in de verte opdoemen op het eind. Het is een
etherische en gevederde track, maar Willners roesopwekkende
klankenparfum vervliegt nergens. Hij vermijdt de vluchtigheid
namelijk met subtiele crescendo’s en patronen die gestadig
openbloeien als sneeuwklokjes.

‘Leave It’ is de enige uitzondering op de regel. De track probeert
een dikke tien minuten om op te stijgen, maar lijkt net een Sojoez
met muizen in de motoren. Het nummer blijft ter plaatse
concentrische cirkeltjes draaien door een gebrek aan ideeën en
werkt daardoor danig op de zenuwen. Niet zo met ‘The More That I
Do’, een track die onmiddellijk als een stroomtrein koers zet naar
totale extase en geen onnodige tussenstations aandoet. Bovendien
boordt Willner de repetitieve synthmotiefjes af met heerlijk
gitaarwerk en sorteren de minimale modulaties een maximaal
effect.

Nog meer dan op z’n vorige plaat zijn de nummers van The Field
namelijk sponsen die verschillende invloeden opzuigen en met elkaar
laten versmelten. Zo is ‘Sequenced’ een succulente smeltkroes van
minimal en psychedelische klanktapijten en mag drummer John Stanier
(Battles, Tomahawk) op het einde van het titelnummer een paar
rake contrapunten op de opzwepende ritmiek plaatsen. Op die manier
vervalt The Field nergens in machinale robot chants en
schemeren constant menselijke emoties in z’n sound door. Luister
maar naar ‘Everybody’s Got To Learn Sometime’, een kapotgecoverd
nummer dat Willner met z’n melancholische synths toch weer leven
weet in te blazen.

Alex Willner is zonder meer een uitstekend anesthesist. ‘Yesterday
And Today’ brengt de luisteraar net als z’n voorganger namelijk
probleemloos onder narcose met zinnenprikkelende trips die al de
zintuigen masseren. Shake uzelf onder hypnose op de dansvloer op de
tonen van deze plaat of beleef de roes in uw comfortabele fauteuil,
eigenlijk maakt de locatie namelijk weinig uit. Zolang u de
retrofuturistische ambient van The Field maar niet aan u laat
voorbijgaan.

www.myspace.com/thefieldsthlm

http://www.garmonbozia.se/thefield

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 1 =