De Poolse muzikale werven brengen niet alleen lompe schepen zoals Vader, Behemoth of Hate voort, af en toe drijft er ook eens goede progrock over de muzikale wateren. Anno 2009 dient het vierkoppige bedrijf Riverside zich opnieuw aan met Anno Domini High Definition. Een oceaanstormer is het echter niet geworden, een vol schip, dat wel.
Opgericht in 2001 en met Out Of Myself uit 2003 meteen een goede ontvangst door de vakpers: het was allerminst een slecht begin voor de vier Poolse vrienden. De voorliefde voor zowel zware metal als seventies progrock werd ook niet onder stoelen of banken geschoven. Second Life Syndrome uit 2005, warm aanbevolen door Dream Theaters Mike Portnoy, betekende de bevestiging van een nieuwe vaste waarde in de kritische progscene. Het intussen twee jaar oude Rapid Eye Movement was het einde van het albumdrieluik en werd zowel verguisd als verafgood.
Niettemin zijn de kapiteins van Riverside duidelijk harde werkers en hoewel ze zelf hun schip opbouwden met de erfenis van Marillion, werden ze al te vaak vergeleken met eeuwige progfavorieten Porcupine Tree, Dream Theater en Anathema. You love it or hate it. De progadepten beweren dat de meeste bands in staat zijn om een eigen genre te creëren, de ketters ergeren zich mateloos aan het pseudo-intellectualisme of schuwen een strenge vergelijking met de progelite niet. De strakke baslijn en herkenbare hyperactiviteit in “Driven To Destruction” zouden deze sceptici kunnen gelijk geven. De repetitieve stijl in combinatie met Porcupine Tree-aandoende rust, Dream Theater op zijn Train Of Thoughts en klassieke Marillion doen te veel knip– en plakwerk vermoeden. Trop is te veel en te veel is trop.
Maar er is hoop: het driedelig pareltje “Egoist Hedonist” zal de harten van progadepten sneller doen slaan. Een opdringerig geluid trekt de aandacht, orgelgeluidjes vullen de gaten op en vanaf de derde minuut is het zowaar tijd voor een dansbare groove en krijgen trompettisten ook een minuutje. Het geheel blijft verrassend helder klinken — zoals het hele album overigens — en bevindt zich gelukkig op het randje van de gelaagdheid. De volgende etappe in de song, een zwevende LSD-trip, wordt echter na enkele minuten onderbroken door een plotse ADHD-aanval, opgewekt door de zware bas, snelle gitaarritmes en het hyperactieve keyboardgeluid. Nadien hoor je ver vooruit starend en met een brede glimlach op het gezicht de laatste zwevende ritmes van een nummer dat gerust langer had mogen duren. De moderne gejaagdheid blijft je achtervolgen.
Voor de laatste drie nummers schieten er nog ruim twintig minuten over terwijl het beste al gepresenteerd is, logisch gevolg is dat “Left Out” en “Hybrid Times” niet meer boeien. De liedjes verraden nogmaals vaste waarden zoals Mariusz Duda’s hypnotische stem, het Hammond-geluid en de liefde voor metal die meer dan ooit aanwezig is. Het happy samenspel tussen de key deuntjes en gitaar of de herkenbare tandem van krachtige bas en strakke bastonen lijken wel leuk, maar het schip dreigt intussen al te zinken door een overcapaciteit.
Is Anno Domini High Definition daarmee een slecht album? Bijlange niet. In Anno Domini High Definition zit veel, heel veel, dus wordt het moeilijk om nieuwe zieltjes bij te winnen. Voor de fans is het uiteraard kicken op hyperactieve composities à la Rush. Die rush lijkt niet alleen aanwezig te zijn in de carrière van de Polen en hun muzikale invloed, tempus fugit is zowat het credo doorheen Anno Domini High Definition.
