Manic Street Preachers :: Journal For Plague Lovers

Dertien jaar na de nog steeds met mysterie omgeven verdwijning van gitarist Richey Edwards, grijpen Manic Street Preachers terug naar de map met teksten die hij hen vlak voordien overhandigde. Om die recht te doen keert de groep op Journal For Plague Lovers terug naar het geluid van meesterwerk The Holy Bible uit 1994. Het resultaat is een herhalingsoefening. Een goeie herhalingsoefening.

Lelijkheid. Soms is het dat wat een mens van een groep verwacht. Omdat iedereen met een beetje moeite ‘schoon' kan doen. Maar echt goéd lelijk? Daar moest je al bijna Kurt Cobain of Ian Curtis voor heten. Of Richey Edwards. Zelden een hoes gezien die lelijker was dan die van The Holy Bible, maar dat moest het ook zijn: een plaat die de lelijkheid van de wereld onverbloemd op muziek zet, moet er geen doekjes om winden. En ook de muziek was lelijk: agressief, destructief, verstoken van hoop en licht. Maar niet van melodie, en dat was de sterkte van Manic Street Preachers: zanger-gitarist James Dean Bradfield blijft een klassieke songsmid, en zelfs in al dat lelijke, vervormde en brute geluid, slaagde hij er toch in ijzersterke hooks te bedenken.

Eenmaal Richey het Embassy Hotel in Londen uitwandelde ging Bradfield echter het hoge woord voeren, en sindsdien kennen we de groep vooral van nette stadionrocksingles als "If You Tolerate This Your Children Will Be Next" of "A Design For Life". En van almaar minder interessant wordende platen. Aangemoedigd door het succes van Send Away The Tigers uit 2007 greep de groep vorige herfst dan eindelijk de kans om het stuur nog eens om te gooien. "Iemand moet het doen: serieus en moedig en donker uit de hoek komen. Iemand moet het vuile werk opknappen", aldus bassist Nicky Wire, en de groep ging aan de slag met de nagelaten teksten van Edwards.

Wie lelijk zegt, zegt Steve Albini, niet voor niets de favoriete producer van Edwards, en onder diens leiding werd Journal For Plague Lovers ingeblikt. Dat zorgt voor een rauw geluid, maar niet In Utero-rauw. Sowieso werd vaste medewerker Dave Erringa nog ingeschakeld om her en der wat radiovriendelijker te polijsten, wat de angel af en toe helaas uit de plaat haalt. De violen in "This Joke Sport Severed" maken het nummer erg, erg mooi, maar dat had nu niet de bedoeling mogen zijn. Het probleem met dit vervolg op The Holy Bible is dat het nergens echt onbeleefd of ambetant genoeg is.

Neem nu "She Bathed Herself In A Bath Of Bleach", een verhaal dat Edwards oppikte tijdens een opname in het ziekenhuis. Vijftien jaar geleden had dit vuil en smerig geklonken, nu heeft de groep er ondanks alle vunzigheid toch een laagje gloss over gelegd die zorgt dat hersenloos meebrullen zo gebeurd is. En toch is Journal For Plague Lovers een goeie plaat. Dat van dat beetje blink terzijde, is "She Bathed…" immers wel een geweldige song, met een energie die we al lang niet meer kregen. Hetzelfde geldt voor "All Is Vanity", een gewelddadige mokerslag, voortgedreven door een gruizige industriële bas. "Virginia State Epileptic Colony" is dan weer gemakkelijker te behappen materiaal dat eerder aan het recente post-Richeywerk doet denken.

Het zijn echter de trage die het diepste gaan op deze plaat. "Doors Closing Slowly" is een blik in het hoofd van iemand die afscheid aan het nemen is, "Williams Last Words" is helemaal een vaarwel van Edwards aan de band. Zanger James Dean Bradfield vond de taak deze woorden te zingen te zwaar, en het is bassist Nicky Wire die met zijn beperkte bariton het album pakkend afsluit.

"Pantera meets Nine Inch Nails meets Screamadelica" is het niet, en een vervolg op The Holy Bible kun je Journal For Plague Lovers niet noemen; eerder een rerun. Maar het is goed dat Manic Street Preachers hun lelijke kant minstens een beetje hebben herontdekt, en zo tonen dat ze best nog wel iets te vertellen hebben van zodra ze het classic rockterritorium van hun meer recente platen verlaten. Alleen moet het nu verder gaan en zouden ze dit geluid de 21ste eeuw moeten intrekken. Dan zouden we pas echt iets beleven. Maar tot dan? Beste plaat van de Manics in vijftien jaar.

koop de plaat op iTunes: Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 2 =