Aaron Funk, de man achter Venetian Snares, is een vreemde kerel. Niet alleen omdat zijn muziek in het woordenboek zou moeten staan als muzikale vertaling van ’spastische darm’, maar ook de persoon zelf lijkt ons een behoorlijk interessant onderwerp voor een psychologische casestudy.
Daarenboven lijkt Funk ook niet veel anders te doen dan muziek maken en brengt hij met de regelmaat van de klok nieuw werk uit, dat steevast moeilijk te categoriseren valt. Gemakshalve wordt zijn muziek meestal onder de noemer breakcore geplaatst, maar Funk waagt zich evengoed aan hedendaagse klassieke muziek, IDM, gabber en nu zelfs ook aan acid techno. Voor iemand die zich zoveel verschillende stijlen kan aanmeten is het dan ook een spijtige zaak dat zijn nieuwste album een nagenoeg geheel ongevarieerd borefest is geworden.
Filth is al het zeventiende (!) album dat Venetian Snares in een decennium heeft uitgebracht, naast nog een hele resem EP’s en zijprojectjes (waaronder het conceptueel amusante maar muzikaal slaapverwekkende Nymphomatriarch). Deze keer vond de groep na illustere voorgangers als duiven, poezen, Hongaren en thuishaven Winnipeg inspiratie in het bijna compleet dode muziekgenre acid techno. Naar goede gewoonte zit het album vol gemutileerde breakbeats, Nintendo-samples en absurdistische melodietjes, maar hoe tof dat op papier ook mag klinken, in praktijk doet Venetian Snares maar weinig nieuws of opwindends en klinkt Filth als Aaron Funk op automatische piloot.
Zowat het hele album raast voort aan een rotvaart waarbij de drumstelonderdelen je langs de oren vliegen, maar melodieën erg arm gezaaid zijn. Een kleine uitzondering daarop vormt "Kimberly Clark" dat begint zoals zowat elke andere track op het album, namelijk met percussieve waanzin. Na vier minuten wordt er plots een echte keyboardmelodie geïntroduceerd die even later lustig gemutileerd en gemoduleerd wordt naar allerlei tenenkrullende toonaarden. Vreemd genoeg werkt dat en is het één van de weinige momenten waar Funk in de buurt komt van de grootsheid van zijn magnum opus Rossz Csillag Alatt Született dat modern klassiek in de stijl van Bartok succesvol vermengt met breakcore.
Een andere korte doorbreking van de eenheidsworst die Filth is, vinden we in "Chainsaw Fellatio". Na een korte techno-intro gaat het nummer plots over in een naar dubstep neigende trage breakbeat, beladen met zware bassen. Gelukkig drukt Funk er duidelijk zijn eigen stempel op door er nog vreemd unidentified flying percussion bij te gooien. Ook in afsluiter "Pussy Skull" wordt even tempo teruggenomen, maar hier weet Venetian Snares de spanningsboog maar kort te behouden en bouwt het al te snel terug op naar een spastisch breakcorefestijn dat zich in maar weinig onderscheidt van de rest van het album.
En laat het nu net variatie zijn waar Venetian Snares anders zo goed in was, vorige albums waren meestal dynamisch genoeg om de hele tijd de aandacht vast te houden en de songs maakten hele evoluties door ze eindigden. Op Filth is variatie bijna compleet afwezig en horen we maar weinig dat we elders niet al eerder (en beter) gehoord hebben. Filth mag dan wel ideale achtergrondmuziek zijn als u besluit om uw keuken nog eens kort en klein te slaan, of als u nog eens wil losgehen met behulp van bepaalde illegale middelen, maar afgezien van enkele leuke momentjes is er niets dat van Filth een hoogtepunt in de catalogus van Venetian Snares maakt.
Venetian Snares speelt nog op 19 juli op het Dour Festival.
