Tomàn :: Where Wolves Wear Wolf Wear

Zwijg ons van conceptalbums! Sinds de laatste platen van The Mars
Volta pissen we nog liever fors uit de kluiten gewassen nierstenen
dan die pompeuze en zelfingenomen gedrochten te moeten aanhoren.
‘Where Wolves Wear Wolf Wear’ was dan ook de juiste plaat op het
juiste moment. Met z’n tegelijkertijd melancholische en
relativerende ondertoon bewijst Tomàn dat er niet altijd naar
mottenballen meurende misbaksels aan conceptuele kapstokjes
gehangen worden. En het wordt nog beter: met hun derde plaat hebben
de West-Vlamingen definitief het postrock-juk van zich afgeschud en
dat jarenlange gebeitel aan die eigen smoel werpt z’n fraaiste
vruchten af. Het duurde een paar luisterbeurten om het te beseffen,
maar ‘Where Wolves Wear Wolf Wear’ is een intrigerende muzikale
fabel waarin het heerlijk verdwalen is!

Dat de plaat onder meer bevolkt wordt door vissen en beren zal de
Tomàn-adepten niet verrassen. Die beesten vormen namelijk de rode
draad door het oeuvre van deze kerels uit Reninge. Op ‘Catching
A Grizzly Bear, Lesson One
‘ citeerde de band nog slaafs uit het
Grote Postrock-handboek, maar op ‘Perhaps
We Should Have Smoked The Salmon First
‘ zag de band geen
graatjes meer in kruisbestuivingen met pure pop, filmmuziek en
indietronica. ‘Where Wolves Wear Wolf Wear’ zet die lijn radicaler
verder, maar deze keer worden hun composities aan elkaar geweven
tot een postmoderne odyssee.

Bij de eerste luisterbeurten is het echter geen sinecure om je een
weg te banen in dit doordachte en prikkelende werkstuk. Tomàns sage
is opgedeeld in zeven hoofdstukken, maar bij elke poging om de
songs te doorgronden glipt de plaat als een glibberige aal uit de
handen. Een goede raad: beluister de songs nooit apart of zet de
plaat nooit op als vrijblijvend geluidsbehang. Na x aantal
beluisteringen wordt het namelijk glashelder dat ‘Where Wolves Wear
Wolf Wear’ een totaalpakket is, een vakkundig geconstrueerd verhaal
dat net als een goed boek smeekt om van voor tot achter en in één
ruk geconsumeerd te worden.

De greep op deze plaat wordt nog groter wanneer je het stripverhaal
dat de muziek verbeeldt erbij neemt. Het door Lode Vlaeminck
geïllusteerde relaas neemt de luisteraar met een tijdslijn bij de
hand en gidst ons door een geschiedenis van onverwachte wendingen
vol verlangens, ontgoochelingen, tragiek en spanning. De manier
waarop de muziek interageert met het verhaal stuwt de plaat naar
grote hoogtes en de bruisende creativiteit en originaliteit zullen
elk muziekminnend hart doen kirren van genot.

En hoe mag dat dan wel klinken? Zoals gezegd rukt Tomàn het
postrock-etiket bruut van haar sound en het melancholische
gemeander transformeert in een kolkende veelzijdigheid. Als een
goed geoliede locomotief stoomt de band door het verhaal en
ondertussen doet ze verschillende muzikale stationnetjes aan. Wij
hoorden ondermeer de ritmische zotternijen van Battles, het
synth-gefreak van The Flaming Lips, de glorieuze melodieën van
The Shins en zelfs enkele hardcore-explosies à la
Hitch. Bovendien slaagt Tomàn erin om die veelheid aan
stijlen volstrekt natuurlijk en harmonieus te laten klinken.

Neem het van ons aan: u zult dit jaar geen aangenamere verrassing
uit onze nationale muziekscène te horen krijgen dan ‘Where Wolves
Wear Wolf Wear’. Het is de definitieve ontbolstering van een band
die dit pareltje in zich had, maar waarvan we niet vermoed hadden
dat het er ook uit zou komen. De ambitie spat van het album zonder
te vervallen in zelfingenomenheid of pretentie en hun gedurfde
koerswijziging klinkt nergens geforceerd. Tomàn krijgt terecht heel
veel lof toegezwaaid en wij huilen maar wat graag mee met de wolven
in het bos!

www.myspace.com/tomantheband
www.toman.be

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + dertien =