Hanne Hukkelberg :: 5 mei 2009, STUK

Ch-ch-ch-changes. Een Bowie-cover had niet misstaan in de set van een volledig omgeturnde Hanne Hukkelberg, die het voortaan muzikaal en fysiek elders gaat zoeken.

Verandering van look, band, bezetting en stijl. Hanne Hukkelberg is de bocht om. Weg zijn de typmachines, fietswielen, schattige tierlantijnen. Enter een driftige rockband — inclusief drummer, een primeur in het universum van de Noorse — en Blood From A Stone, het nieuwe album dat de eeuwige vergelijkingen met Björk of Emiliana Torrini uit de weg ruimt en waarover geen enkele recensent nog het woord “jazz ” in de mond zal durven nemen.
Hukkelberg trok zich zeven maanden lang terug op het trolleneiland Senja om er een industriëlere, killere en hardere plaat te maken dan wat ze met Rykestrasse 68 deed in Berlijn.

Ze is trots over die koerswijziging — zo vertelde ze tijdens een interview dat u hier binnenkort kan lezen. Daarom maakt ze er geen punt van om het grootste deel van haar optreden te vullen met materiaal uit de nieuwe plaat, nauwelijks een week oud en “die jullie vast nog niet gehoord zullen hebben, toch?”

Opener van het concert én van de plaat, “Midnight Sun Dream”, legt meteen bloot dat wat het album zo mooi en warm maakt — het veelvuldige stemmengebruik in lagen — op het podium alle subtiliteit verliest door de banale tweede stem van keyboard-speelster Lena Nymark. Wat niet belet dat die song ook live bij de passage “There’s no gender wars” pisnijdig over onze ruggengraat trekt. Die schijnbaar ijzeren attitude wordt doorgetrokken in “In Here/Out There”, waar de drums perfect de rol overneemt van de stalen percussie op radiatoren en frigo’s die ze op de plaat gebruikt. “I know that there’s trouble going on/…/But to keep it comfortable I close my eyes” en we bedenken dat die zwarte carré-coupe van de vorige tournee eigenlijk beter bij Hukkelberg nouveau style past dan de blonde aerobics-look die ze zichzelf nu aanmeet. Maar dit terzijde.

Titelnummer “Blood From A Stone” — een nummer dat makkelijk de concurrentie met The Knife/Fever Ray aankan — maakt de radiovriendelijke overgang naar de oudere nummers, die zich aanpassen aan de traditionele rockformatie — drums, gitaar, bas, synths. De fietswielen, kiezelstenen en keukencuriosa komen voortaan uit een keyboard. “Balloon” en “Ease” uit het debuut blijven vlak voor de climax wat hangen door lang uitgerokken zang of gitaarsolo’s. Het zweverige “North Wind” wordt rommelig afgeleverd en “Bygd Til By”, de Noorse afsluiter van het nieuwe album, haalt de vaart uit het optreden. Jammer, want geplet tussen de baanbrekende Pixies-cover “Break My Body” en het staalharde “The Ticking Bomb” — de twee grondleggers voor Hukkelbergs nieuwe geluid — maakt niemand kans.

Met een koebel als meest exotische instrument maakt Hanne Hukkelberg komaf met het CocoRosie-universum waarin ze twee albums lang knus vertoefde. Toch slaagt rockchick Hukkelberg erin om met beenharde rocksongs warmte te creëren om de tochtgaten dicht te stoppen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 14 =