Dragonball :: Evolution





Scenarion: James Wong en Ben Ramsey

‘Dragonball Evolution’ ziet eruit als de gepimpte versie van de
Power Rangers, heeft een slechterik die lijkt op Bela Lugosi met
een driedubbele laag schmink en maakt er op alle andere fronten
zo’n boeltje van dat het eindresultaat een compleet mesjogge
hutsepot wordt van martial arts, high school comedy, ‘Lord
of the Rings’ op speed en ‘Star Wars’ in flipperkastmodus. Een
opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel, dus, maar wel zo
heerlijk campy dat het allemaal verrassend fun
blijft.

Het verhaal draait rond Goku, een verwarde tiener, die – zonder dat
hij zelf weet waarom – al jarenlang in de Oosterse vechtkunst wordt
opgeleid door zijn grootvader (die om vooralsnog onbegrijpelijke
redenen niet door Jackie Chan wordt vertolkt). Er zitten wat
pestkoppen op school, maar voor de rest zit alles wel snor,
afgezien van het feit dat de jongen z’n hormonen wat beginnen op te
spelen. Peis en vree alom dus, maar op Goku’s achttiende verjaardag
beginnen er zich onheilswolken boven diens hoofd samen te troepen.
Superschurk Piccolo heeft zich immers uit zijn gevangenis in de
kern van de aarde weten te bevrijden, en is erop uit om de
Dragonballs te herenigen en zo de wereld te vernietigen. Helaas
pindakaas is dat nu net de cadeau die Goku van zijn opa kreeg voor
zijn verjaardag en is het nu aan hem om de wereld te redden van een
gewisse ondergang. Twee weken heeft hij de tijd voor de eclips
begint en de demon Oozaru de Apocalyps zal inluiden. Of zoals
Doctor Evil zou zeggen: ‘Rrrrright.’

Of anders: hallo, kroket en amaai mennen aarm.
Slechterikken die genaamd zijn naar een klein Frans brood, grieten
met een latexpakje met uitgesneden decolleté, vliegende schepen en
brandende bollen, op aarde neergedaalde goden en demonen én namen
die allemaal klinken Mo Fa Fo Tsjing Tsjang Tsjong, maar dan nóg
onnozeler (Chi Chi? Bulma Briefs? Ma Fu Ba?) – het is me
wat. Niet alleen in die volledig silly verhaallijn, maar
ook in de acteerprestaties zien we duidelijk de invloed van de
originele mangastijl doorschemeren. Alles is er zo hard over en zo
rotslecht nagedaan (of het nu gaat om decors, CGI of acteurs), dat
je de typische geloopte tekeningen met de rechte lijnen en
de flikkerende achtergronden er zonder al te veel moeite in kan
herkennen. U weet wel, die epileptische flash-sequenties
waar een traditioneel ‘Banzaï!’ bij hoort. Het is er
duidelijk allemaal een beetje voor gedaan, maar het werkt wel –
meestal.

Bepaalde scènes, zoals één in het begin van de film, waarin Goku
een aantal stoere jongens in elkaar slaat zonder zelf een vinger
uit te steken, zijn leuk en getuigen zelfs nog van een zekere
(beperkte) creativiteit, maar andere, zoals de scène waar Goku en
co. even in een put gevangen zitten, zijn dan weer overbodig en
vooral saai. ‘Dragonball Evolution’ is net iéts te veel hit and
miss
om te gelden als volledig geslaagde B-film. Er werd
duidelijk weinig moeite gedaan om het geheel een beetje op te
poetsen en de film rekent zo hard op haar eigen campiness
dat je na een tijd het gevoel krijgt dat de makers er op bepaalde
momenten gewoon met hun klak naar hebben gesmeten. Wat wil je, het
grootste publiek voor deze prent zal waarschijnlijk toch bestaan
uit dertienjarige jongetjes die Kevin heten en het liefst naar DJ
Tiësto luisteren. Dat weten de makers misschien net iets te
goed.

Na een tijdje ben je die voortdurende, opzettelijke overacting
(Chow Yun-Fat verkent nieuwe laagtes) wel wat beu en begint het
gruwelijk idiote kauwgomballensfeertje ietwat op de zenuwen te
werken, maar als absoluut nonsensicale retrotrip naar de jaren
negentig (‘go, go, Power Rangers!’) doet dit filmpje wel
wat het moet doen. Toegegeven, de plot is een puinhoop, de montage
is slecht, de regie trekt op niks en het ziét er niet uit (nee, een
meesterwerk is het niet), maar afgezien dáárvan is ‘Dragonball
Evolution’ wél amusant om naar te kijken. Vergelijk het met een
dagje Bobbejaanland. ‘t Is kinderachtig, het getuigt niet van
bijster veel intelligentie en er zijn ongetwijfeld honderden betere
manieren om je tijd te spenderen. Maar af en toe is zoiets gewoon
plezant en moet je daar verder niet over zagen. ‘Verstand op nul en
gààn, Kevin!’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × drie =