Prefuse 73 :: Everything She Touched Turned Ampexian

Met Preparations uit 2007 zag het er naar uit dat Guillermo Scott Herren het wel gehad had met zijn knip- en plakwerk. Toch kiest hij op Everything She Touched Turned Ampexian opnieuw voor songs die zelfs de aandacht van de MTV-generatie een nummer lang vast kunnen houden.

Niet minder dan 29 songs jaagt hij erdoor op een plaat die net geen 49 minuten duurt. Alleen grindcore-acts en zijn eigen albums onder de noemer Prefuse 73 wisten dat te evenaren en te overtreffen. Ook al grijpt Herren terug naar zijn “beproefde” formule, toch blijft Everything She Touched Turned Ampexian een unieke plaat. Nu steeds meer huis-, tuin- en keukenstudio’s dankbaar gebruik maken van de toenemende (en goedkoper wordende) digitale ontwikkelingen, verkiest Herren de goede oude analoge manier van werken met Ampex tapes.

Herren deed zichzelf geen plezier door voor een veel vermoeiendere en tijdrovende manier van werken te kiezen. Vooral niet omdat zijn songs sowieso als korte stukjes en brokjes bestaan die nog voor iemand de titels heeft kunnen uitspreken , al voorbijgevlogen zijn. Het aantal manuren dat in het maken van deze plaat kroop, moet ontelbaar zijn, maar bewijst ook het vakmanschap van Herren. Ondanks de diversiteit aan klanken en ideeën klinkt Everything She Touched Turned Ampexian immers als een vloeiend geheel dat moeiteloos opener “Periodic Measurements Of Infrequent Smiles” verbindt met afsluiter “Formal Dedications”.

Zoals op veel van zijn oudere platen is het bijna ondoenbaar om de tracks van de plaat apart onder de loep te nemen, zelfs al klinken ze heerlijk retro-electro als “Whipcream Eyepatch” (iets meer dan een minuut) en “Violent Bathroom Exchange” (anderhalve minuut), als pure hiphop genre “Get Em High” (nog geen minuut) en “Half Up High” (halve minuut), of eenvoudigweg ondefinieerbaar, bijvoorbeeld het nauwelijks een halve minuut durende “Fingertip Trajectories” of het tien seconden langere “When Is A Good Time”. Wie de songs op een dergelijke manier ontleedt, hoort hoeveel goede ideeën Herren weggooit nog voor ze uitgewerkt zijn.

Het blijft opmerkelijk hoezeer Prefuse 73 weigert een idee nodeloos uit te rekken opdat het toch maar een volwaardige songlengte zou halen. Herren heeft gewoon geen zin om zijn nummers langer te laten duren dan hij nodig acht en als daardoor een briljante drumbeat maar veertig seconden meegaat, dan is het maar zo. Daarenboven is het nog opvallender hoe alle kleine brokjes en stukjes een ingenieus geheel vormen dat net zo goed als één lange track opgevat kan worden. De meesterpuzzelaar blijft vanuit zijn panopticon alles onder controle en toezicht houden.

Critici die van mening zijn dat Herren op die manier het aandachtsprobleem omzeilt en niet in staat is om een “echte song” te schrijven, krijgen in het bijzonder in de laatste nummers lik op stuk. Naast “DEC. Machine Funk All ERA” en “Regato” mogen ook “Formal Dedications”, “Simple Loop Choir”, “No Lights Still Rock”, “Digan Lo” en “Preparation Kid’s Choir” op basis van hun lengte (allemaal boven de tweeënhalve minuut en op “Preparation Kid’s Choir” na, zelfs ruim over de drie) als “volwaardige” songs beschouwd worden. Het verschil met de andere nummers is overigens niet noemenswaardig te noemen. Herren blijft zijn cut-uptechniek gebruiken, alleen duurt het soms wat langer eer hij overschakelt op een nieuw idee of andere invalshoek.

Met de ideeën die op Everything She Touched Turned Ampexian te horen zijn, zouden zelfs getalenteerde en innovatieve producers meerdere albums zoet zijn. De nonchalance waarmee Herren met zijn talent omspringt, is haast hallucinant en zou zelfs zonde heten, ware het niet voor de schitterende platen die hij uitbrengt. Kortom, ook na vijf platen en iets meer dan honderd nummers later (zes en een honderdtwintigtal indien Security Screenings meegerekend wordt) blijft Prefuse 73 de onbetwiste koning van de cut-uptechniek.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + 11 =