Polarkreis 18 :: The Colour of Snow

Universal, 2009

Het merendeel van de buitenlandse muziek die het goed doet in onze
regionen blijft van Britse of Amerikaanse makelij, maar af en toe
zien we wel eens uitzondering op deze regel opdoemen in de
hitparades. De afgelopen maanden bleken bijvoorbeeld de Europese
doorbraak te betekenen voor de Duitse band Polarkreis 18. Het
zestal, dat met kerstmis 1998 op 13-jarige leeftijd de band Jack Of
All Trades oprichtte (en onder die naam twee albums van weinig
belang uitbracht) en in 2004 de naamsverandering doorvoerde, kende
in 2007 al een matig succes in het thuisland met zijn titelloze
debuutplaat. Toen opvolger ‘The Colour of Snow’ uitgebracht werd,
ging de bal pas echt aan het rollen voor de jongens uit Dresden en
werd hun dromerige synthpop plots ook buiten de Duitse grenzen
gesmaakt, onder meer in ons Belgenlandje. Er gaat geen dag meer
voorbij, of we zien de volledig in het wit uitgedoste Duitsers wel
een paar keer langskomen op TMF of Jim.

Wanneer je de cd-hoes van ‘The Colour of Snow’ (met de afbeelding
van een in een grote ijsblok ingevroren persoon) in handen geduwd
krijgt, herken je meteen de kille sfeer die zowel de titel van als
de muziek op het album uitademen. Dat bedoelen we helemaal niet
pejoratief, want net die onderkoelde ambiance is de grootste
verdienste van Polarkreis 18.

Opener ‘Tourist’ is een representatief nummer voor de sound van de
Duitsers, doch zeker niet de beste song op het album. We horen de
kenmerkende pianomelodieën, keyboardbeats en het al even typerende
hoge stemgeluid van Felix Räuber. Spijtig genoeg barst het nummer
nergens echt los, behalve dan in de net iets te piepende zangpartij
van Räuber aan het einde van het lied.

Dan zijn we toch meer fan van de nummers die daarop volgen. ‘Allein
Allein’ (ondanks de titel een hoofdzakelijk Engelstalig nummer) is
geen onbekende meer. Deze weidse track met het alom bekende
achtergrondkoortje echoot hier en daar stampende eurotrash, maar is
– ondanks de overload van de voorbije maanden – toch vooral een
prima popsong. ‘Prisoner’ is nog een stuk bombastischer, maar we
weten ook deze gezwollen mix van Räubers smachtende stem temidden
van de hoogdravende hoorns zeker te smaken. Niettemin zijn we
opgelucht dat we even uit de pathos verlost worden door het
lieflijke piano-instrumentaaltje ‘Untitled Picture’.

‘The Colour of Snow’ is met rede uitgekozen als tweede single van
het gelijknamige album. Minstens even catchy als ‘Allein Allein’ en
met een veel langere houdbaarheidsdatum. ‘130/70’ is een stuk
ingetogener, maar wel onze favoriet op het album. Polarkreis 18
stelt zichzelf als hoogste doel een grote emotionele impact te
creëren met hun songs, en met dit intrieste nummer beantwoorden ze
met gemak aan dat criterium.

Vanaf dan gaat het spijtig genoeg weer bergaf. ‘Rainhouse’ begint
met een leuke electrobeat, maar van zodra de band ook wat
gitaarwerk in de strijd gooit, loopt het mis. ‘River Loves The
Ocean’ heeft iets sprookjesachtigs, maar is in de eerste plaats een
veel te lang uitgesponnen geeuwmoment. En ook ‘Name On My ID’ is
niet meer dan een flauw aftreksel van de rest van de plaat.
Gelukkig wordt met het knusse ‘Happy Go Lucky’ op de valreep nog
het een en ander goedgemaakt. Als bonustrack krijgen we tenslotte
nog de Nephew remix van ‘Allein Allein’, een ietwat overbodige
bewerking van een nummer dat zo al rijp genoeg was voor de
dansvloer.

Polarkreis 18 is een band met talent, een eigen sound en een
handvol goede tot schitterende nummers. Op een volledig bevredigend
album blijft het voorlopig echter nog even wachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − 8 =