Fabienne Delsol :: Between You And Me

Wie heeft er nooit eens heimwee naar soulvolle diva’s uit de jaren zestig à la Brigitte Bardot, Nancy Sinatra en France Gall? Wij in ieder geval wel en Billy Childish moet hetzelfde hebben gedacht toen hij Fabienne Delsol in het midden van de jaren negentig tegen het lijf liep en haar met The Bristols meteen een plaat bij zijn label liet uitbrengen.

Is het vreemd om opgewonden te geraken wanneer je Brigitte Bardot in lederen kledij op een Harley Davidson plaats ziet nemen? Wie heeft er nog nooit stiekem van gedroomd om Nancy Sinatra haar belofte uit "These Boots Are Made For Walking" eens effectief waar te zien maken en haar met haar hoge laarzen over hem heen te zien lopen? Er komt echter wel één nadeel kijken bij de persoonsverheerlijking van kattige diva’s uit de jaren zestig: ondertussen is hun houdbaarheidsdatum ver verstreken en bijgevolg lijkt het een illusie om hen nog eens live én op een opwindende manier mee te maken.

Wie zo redeneert, heeft bijna gelijk, maar net niet. In Londen loopt er namelijk nog een bloedmooie jonge Française met lange zwarte manen rond en zij heeft maar één doel: haar iconen uit het flowerpowertijdperk laten herleven en het manvolk van nu even hard laten zweten voor haar als je vader dat voor Brigitte Bardot, Nancy Sinatra of France Gall heeft gedaan. Haar naam is Fabienne Delsol en dat ze niet bij de pakken blijft zitten, maakt ze meteen duidelijk met ondeugende titels als "Vilaines Filles Mauvais Garçons" en "Pas Gentille". "I’m Gonna Catch Me A Rat!" miauwt ze vervolgens in het gelijknamige nummer en zo’n belofte is echt wel voldoende om een man zijn bloed meteen te laten overkoken.

Dat Delsol alle troeven in huis heeft om goede popmuziek te maken, lijdt geen twijfel: de constante afwisseling tussen Engels en Frans is reeds een stevige basis om leuke, aanstekelijke muziek te maken, maar met het switchen tussen het alter ego van schattig songfestivalmeisje ("Le Roi Des Fourmis") en dat van vulgaire vamp ("Pas Gentille") gooit Delsol nog hogere ogen. Het ene moment ligt ze met "I"m Confessin" heerlijk te spinnen, terwijl zij het volgende moment met "Leave Her For Me" weer haar klauwen laat zien.

Dat er bij Delsols liedjes geen zwaar gitaargeweld, maar des te meer piano’s, orgeltjes en fantasierijke percussie komen kijken, valt niet betreuren, want het is hieraan dat Between You And Me het perfecte vintage geluid te danken heeft. De jaren zestig zijn mooi en bijgevolg kiest Delsol ervoor om haar schoonheid niet onder een laag smeer te verbergen, wat bijvoorbeeld tot uiting komt in het bijzonder mooie covertje van Michel Polnareffs "Le Roi Des Fourmis".

Dat er een heleboel covers op het plaatje staan is ongetwijfeld een minder sierlijk punt, maar eigenlijk toch helemaal geen reden om Between You And Me links te laten liggen. Het covermateriaal van ronkende namen als Serge Gainsbourg, The Searchers en Beach Boys klinkt immers niet minder vrouwelijk dan Delsols eigen nummers, en wat is uiteindelijk de hoofdreden om Delsols muziek in je hart te sluiten? Toch wel haar overdosis vrouwelijkheid zeker?

Het is vooral met dat idee in het achterhoofd dat je op een veilige manier tot aanschaf van Between You And Me kunt overgaan: Delsol heeft maar voor de helft eigen nummers en heeft niet de bedoeling om origineel te zijn, maar bereikt wel met glans haar doel, wat er eenvoudigweg in bestaat om je onderbroek te laten krimpen voor haar. Al moeten wij wel eerlijk toegeven dat een plaat met alleen maar eigen nummers wellicht nog vlugger iets in beweging zou krijgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =