Celeste :: Misanthrope(s)

Denovali Records, 2009

“Sliding
scale download”, het heeft een ietwat sinistere klank. Als de titel
van een paragraafje uit het speciale Abu
Ghraib-ondervragingenhandboek van de CIA. Natuurlijk heeft het daar
niets mee te maken. Het is een vorm van muziek aanbieden die we op
het net tegenwoordig vaker en vaker tegenkomen. Het principe is
simpel: de muziek is gratis van het wereldwijde interweb te halen
en als je die echt de moeite waard vindt, dan doneer je een door
jou gekozen bedrag rechtstreeks aan de band of aan het label.
Radiohead probeerde het onlangs ook uit met hun nieuwe album maar
vooral onbekendere bands wagen op deze vrijbuitersmanier hun kans
in de musicbizz. Vanuit Canada opereert het label Moshpit Tragedy
op deze manier. Dichter bij huis kan je ook op de site van het
Duitse Denovali records gratis enkele albums downloaden. Daaronder
het recentste van Celeste.

Celeste is een Franse metalband uit Lyon die zijn wagonnetje aan de
Neur-Isis trein gehaakt heeft. ‘Misanthrope(s)’ is toch al hun
derde album sinds 2007; het werktempo van dit viertal ligt
blijkbaar hoger dan het ritme van hun muziek. De heren houden
namelijk van trage, tektonisch schuifelende riffs. De band weeft
niet met zweverige patronen à la Isis,
heeft echter ook niet het absorberende van Neurosis noch het cathartische van Amenra. Met die laatste kan je ze wel vergelijken wat
sfeervorming betreft. Zoals de albumtitel suggereert, ziet Celeste
de wereld als een onheilzame donkere plek. Hun vorige albums
heetten trouwens ‘Pessimiste(s)’ en ‘Nihiliste(s)’. De sfeer wordt
vooral gecreëerd door de repetitieve gitaarpartijen die zo zwaar
zijn dat ze de lucht uit je borstkas drukken. De zanger spuwt al
schreeuwend zijn venijn over je uit, buikspieren nog stembanden
worden gespaard om dit lage, raspende geluid te creëren.

De muur van geluid die op je afkomt, klinkt soms wel monotoon. De
band lijkt heel bewust het gebruik van keys, cleane zang,
akoestische gitaar en dergelijke meer te vermijden om de nummers zo
zwaar en donker mogelijk te maken maar sommigen leiden aan obesitas
en geraken niet meer vooruit. Bovendien is de opnamekwaliteit van
de drums ook niet al te geweldig. De band presenteert ons tien
nummers in 50 minuten en ik vind het moeilijk om die in één zitting
te beluisteren. Op den duur hoor je gewoonweg de minieme dynamiek
niet meer in de modderstroom van gitaar die je overweldigt. Het zou
ook kunnen dat ik gewoon niet in de juiste toestand van depressie
en wanhoop verkeer om deze muziek ten volle te kunnen appreciëren.
Ik voel dan ook niet zozeer afkeer als wel onwennigheid bij het
(her)beluisteren van ‘Misanthrope(s)’.

Er zijn wel degelijk enkele nummers die ook ik de moeite waard
vind. Opener ‘Que des Yeux Vide et Sechees’ pakt me toch aardig bij
mijn nekvel; des te jammer dan dat het tweede nummer al voor
teleurstelling zorgt. Daarop volgt ‘Toucher ce Vide Beant Attise ma
Fascination’, dat sterk begint maar snel ietwat verwatert doordat
de degelijke groove ondergesneeuwd raakt in de luide distortion van
de gitaren. ‘Mais Quel Plaisir de Voir cette Tête d’Enfant Rougir
et Suer’ is het langste nummer van de lp en blijft toch spannend
genoeg gedurende de acht minuten van zijn lengte. Het spannendste
nummer is wellicht ‘A Defaut de te Jeter sur ta Progeniture’ dat
voor een keerjte wel een uitgdiepte dynamiek heeft. Snelle,
hakkende hardcore riffs en slepende funeral doom zitten hier
verpakt in ruim zes minuten onvervalste misantropie.

Celeste ambieert enkel je onheilspellendste doemgedachten uit de
krochten van je gemoed te lokken. Bij mij slagen ze daar vooralsnog
niet echt in. Het is eenvoudig om de meeste nummers als saai en het
album in zijn geheel als langdradig af te schrijven. De muziek van
Celeste bevat echter iets ongrijpbaars dat me nu al enkele weken
prikkelt om de songs toch geregeld opnieuw af te spelen. Ik denk
dat het iets te maken heeft met hun koppigheid om dit soort muziek
in een rauwe en naakte vorm te brengen. Want áls het ‘klikt’, dan
zitten er inderdaad wel straffe nummers in deze gasten. Misschien
dat ze op hun vierde album dan wel mijn aandacht van begin tot
einde kunnen vasthouden. Iets wat daarbij mogelijk een grote stap
vooruit zou zijn, is het aanwerven van een ervaren producer. Zoals
eerder gezegd, is het drumgeluid behoorlijk zwak en ook de gitaar
klinkt soms nogal vlakjes. Basgitaar heb ik zelden gehoord en het
geluid van de hi-hats klinkt als het gekraak van een oude lp. Dit
kan natuurlijk iets te maken hebben met het feit dat ik naar gratis
mp3-bestanden heb zitten luisteren en niet naar de cd of de zeer
mooi vormgegeven lp.

In ieder geval, het is gratis en je zult je er geen buil aan vallen
als je Isis te zweverig, Neurosis te dramatisch of Amenra te euh
Belgisch vindt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in