Wie zich de jaren negentig en waar MTV toen voor stond herinnert, zal ongetwijfeld ook de Chill Out Zone voor de geest kunnen halen: enkele uren lang zond het muziekkanaal allerlei vormen van trance, ambient, acid jazz en triphop uit. Feestgangers ruilden lasers en XTC in voor zitzakken en sfeerverlichting.
Een hele schare electroartiesten als Howie B, Biosphere, Aphex Twin, Future Sound Of London, Ken Ishii, Autechre, Boards Of Canada en nog vele anderen kregen hier de airplay die ze overdag ontbeerden, waarna de meesten onder hen langzaam maar zeker een plaatsje in de dagroulatie verwierven. Tot het genre opnieuw uitdoofde en het gros van de artiesten opnieuw verbannen werd naar een vagevuur waar alleen die hard-liefhebbers en nostalgici nog naar een van de vele 12" ep’s of compilatie-cd’s luistert.
Tot die groep behoort duidelijk Distant Fires Burning (Gert De Meester aka Doorchaser), want hoe kan de electrotrance op Messierobjekten anders geïnterpreteerd worden dan als een hommage aan de muziek die de nachten van feestvierders en discogangers medio jaren negentig van geluid en rust voorzag? Met dat verschil dat De Meester zich toen hoogstwaarschijnlijk niet in een chill out-room bevond, maar achter een telescoop op een zolderkamertje.
Messierobjekten verwijst namelijk naar de verschillende hemellichamen die door Charles Messier in de negentiende eeuw benoemd werden en waar zowel nevels als sterrenhopen onder vallen. De twaalf songs op de plaat zijn bovendien ook allen vernoemd naar een van die objecten. Het wordt daardoor des te aanlokkelijker om in de ambient/electro van Distant Fires Burning eenzelfde galactische ruimtelijkheid en diversiteit te zien. Een verlangen dat nog versterkt wordt door de tranceopwekkende invulling die de nummers krijgen.
Distant Fires Burning bouwt immers zijn tracks op rond een bepaalde keyboard- en melodielijn waar hij enkele extra klankpatronen aan toevoegt zonder de pulserende invloed van de nummers daarmee te verstoren. Een belangrijke kritiek — en meteen ook typerend voor het genre — is dat de songs daardoor vaak weinig om het lijf zouden hebben en blijvend steunen op een (schijnbaar) minimum aan klanken en ritmische patronen. Maar het zou verkeerd zijn om de plaat op genreconventies aan te vallen, want wie bij voorbaat niet van trance en aanverwanten houdt, zal hier sowieso niets vinden naar zijn gading.
Daarenboven valt er wel degelijk een verschuiving in de songstructuur te horen. Waar de eerste tracks "Messier 1 (Ex-Supernova)", "Messier 70 – NGC 6681" en "Messier 16 (Adelaarsnevel)" inderdaad sterk minimalistisch zijn, kan hetzelfde van de latere nummers niet gezegd worden. Zo integreert "Messier 31 (Andromedanevel)" jazzritmes, gebruikt "Vintage – Medina (Distant Fires In The Cold Cold Night)" Oosterse blaasinstrumenten (eerder/waarschijnlijker hun digitale variant), en is "Messier 2 –NGC 7089" heus niet de enige song waar een pianolijn prominent naar voor treedt.
De overdachte opbouw van Messierobjekten is een van de grote troeven van deze plaat. Wat op een onbewust niveau onmiddellijk wordt geregistreerd, wordt pas echt duidelijk zodra als men de tracks doelbewust naast elkaar legt: de songs zijn zo geconstrueerd dat ze per cluster in elkaar overvloeien, waarna een track ("M104", "M105", "M106") met stemsamples de ene song afsluit en de volgende opstart. Die clustervorming zorgt voor een mini-eenheid die paradoxaal genoeg ook voor een overkoepelend geluid weet te zorgen.
Messierobjekten kan gemakkelijk opgevat worden als een relikwie uit het verleden, een vingeroefening in een stijl die slechts voor enkelen nog relevant is. Het is een terechte, maar ook luie kritiek die voorbijgaat aan de waarde van de plaat. Distant Fires Burning verkiest inderdaad een muziekstijl die voor velen over zijn hoogtepunt heen is, maar doet het wel met verve. De intelligente opbouw van de plaat en nummers laat een indrukwekkend vakmanschap horen dat tijdsbepalingen overstijgt.
