Katy Perry :: One Of The Boys

EMI, 2008


“I hope you hang yourself with your H&M scarf while jacking off
to Mozart” Jaja, de predikantendochters zijn niet meer de tere
schepseltjes die ze geweest zijn. Nochtans leek Katy Hudson (later
veranderd om de verwarring met de actrice tegen te gaan) een braaf
showbizzleventje tegemoet te gaan toen ze op haar zeventiende
debuteerde met een van christelijkheid doordrongen gospelplaat.
Late tienerrebellie en idolen als Joan Jett en Shirley Manson
stonden echter haaks op dit goody twoshoes-beeld en dus
brak ze maar resoluut met haar vrome imago. Katy Perry was geboren,
maar het zou nog enkele jaren duren alvorens de wereld daarvan zou
horen. Het Amerikaanse muziekblad ‘Blender’ riep haar in 2004 al
tot next best thing uit, een respons daarop liet tot dit
jaar op zich wachten.

Die respons mag je dan wel meteen indrukwekkend noemen, want al
enkele maanden lang kan je onmogelijk ontsnappen aan ‘I Kissed A
Girl’. In het begin vraagt eenieder zich waarschijnlijk af of ze
hier naar een uit de hand gelopen grap aan het luisteren zijn, maar
na enkele passages komt de verslavende kracht ervan bovendrijven.
Geestig kleurrijke poprock met een lichte wave-versiering: een van
de verdiende hangenblijvers van het voorbije jaar dus.

Tijdens het eerste kwartier van de plaat is dit echter het enige
nummer dat enige aandacht verdient. De titeltrack oftewel een
autobiografische noot over de ontkieming van de pin-up in Katy
Perry (“I started reading Seventeen and shaving my legs, I
studied Lolita religiously
“) vloekt met het Avril Laviniaanse
tomboytoontje waar een teasende trant beter op zijn plaats ware
geweest en ook ‘Waking Up In Vegas’ stuurt teveel in de richting
van de Canadese anderhalvemeter. De overdreven dramatische ballade
‘Thinking Of You’ laat Perry dan weer klinken als een
geconstipeerde Alanis Morissette en blijft hangen tussen twee
mogelijke stijleffecten, waardoor het resultaat noch oprecht nog
karikaturaal over the top klinkt. Alle vooroordelen lijken
bevestigd: een eendagsvlieg is aan onze oren gepasseerd.

Gelukkig herstelt deze plaat enigszins na dit wankele begin. Zo
passeert er nog een mooie portie frisse pop de revue. ‘Hot N Cold’
is een onweerstaanbare hommage aan eighties pop (“Someone call a
doctor, got a case of a love bipolar”) en zo mogelijk nog catchier
dan ‘I Kissed A Girl’. Ook ‘Self Inflicted’ steelt de show door
twee decennia terug te blikken (even lijken The Bangles nogmaals
herrezen). ‘Fingerprints’ leeft zich uit als afsluiter en lanceert
op weg naar de eindmeet een gepast opgezwollen refrein. De enige
les die we Perry bij het schrijven van deze nummers kunnen leren is
om toch naar iets meer variatie te zoeken, want ook al klinken
sommige nummers best ok, ze dreigen verloren te gaan in een
overvloed van gelijkaardige klanken. Hoewel het goed inspeelt op
haar imago als Madonna Whore (“I don’t put out for charity, if
you want me there’s no discount price tonight
“), blijft ‘If
You Can Afford Me’ niet hangen omdat het lijkt alsof je het refrein
al zeven keer tevoren gehoord hebt.

Gelukkig is er wat zachter materiaal om de eentonigheid tegen te
gaan, en wel van een betere kwaliteit dan dat initiële dramamoment.
‘I’m Still Breathing’ verdient een pluim omdat het zowel muzikaal
en tekstueel eens anders met de break-up song omspringt en door het
heen en weer reizen tussen bitter en hoopvol voor haar doelpubliek
ongetwijfeld verschrikkelijk herkenbaar moet klinken. De sneer naar
metroseksualiteit ‘Ur So Gay’ had gemakkelijk een ‘Saturday Night
Live’-sketch kunnen vormen, maar heeft naast amusementswaarde ook
een aanstekelijke melodie in de kast verstopt.

Katy Perry is meer dan het honderdzevenendertigste plastieken
hitparadepaardje: ze heeft enkele degelijke melodieën in haar mouw
zitten en weet deze extra te kruiden met pretentieloos charmante
teksten. Hoewel haar stijl duidelijk een collage is van haar
idolencollectief, slaagt ze er meestal ook in om een eigen
persoonlijkheid uit te stralen. Aangezien ze nu al bij momenten in
routine lijkt te vervallen, durven wij er ons hand echter niet voor
in het vuur te steken dat we ons binnen vijf jaar nog meer dan twee
singletjes zullen kunnen herinneren. Tenzij ze met een ijzersterke
opvolger het tegendeel bewijst, klasseren wij Katy Perry voorlopig
onder entertainment met een beperkte houdbaarheidsdatum.

Katy Perry staat op zaterdag 9 maart 2009 in de Ancienne
Belgique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vier =