Peter Broderick kan stilaan als het nieuwe wonderkind van Portland, Oregon beschouwd worden. De lijst van artiesten waarmee de prille twintiger reeds samenwerkte, neemt onderhand imposante vormen aan. Bovendien blijkt hij ook als singer-songwriter tot volle wasdom gekomen te zijn.
Voor fans van Efterklang is Peter Broderick vast geen onbekende meer. De jongeman trad de afgelopen editie van het Dominofestival aan als voorprogramma voor de Deense band. Bovendien maakt Broderick sinds midden vorig jaar deel uit van de live-bezetting van Efterklang. En dat is niet alles: Home is alweer de derde soloplaat van Broderick.
Niet slecht voor iemand van slechts 21. Zeker niet als je kijkt naar de diversiteit en kwaliteit van het werk van de jongeman. Goed, Broderick profileert zich op al zijn platen als singer-songwriter, en voorlopig is er nog geen metal in ’s mans werk binnengeslopen. Maar toch is er een indrukwekkend contrast tussen Home en Float, de plaat die hij eerder dit jaar uitbracht.
Was die vorige plaat nog helemaal piano-georiënteerd, dan kiest Broderick op zijn jongste plaat voor de meer traditionele gitaar en stemaanpak. Het meest uitgesproken gebeurt dat in “Not At Home” dat drijft op Leonard Cohen-achtig gitaargetokkel. Maar dat wil niet zeggen dat de hele plaat braaf binnen de lijntjes kleurt. “Sickness, Bury” begint zeer rustig maar bouwt langzaam op tot een dodenmars van akoestische ritmes en een traag aanzwellende postrockgitaar.
“With The Notes In My Ears” doet dan weer denken aan het moois dat Radical Face vorig jaar uitbracht met “Ghost”, vooral op vocaal gebied. Want een instrumentaal nummer als “Esbern Snares Gade 11, 2tv” is weliswaar mooi, maar overtuigt niet elke luisterbeurt. Een deel van de magie van Peter Broderick komt immers voort uit de zachte vocalen. De stem van Broderick geeft de nummers karakter, zorgt voor de broosheid van “Below It” en maakt van Home een karaktervolle plaat.
Hoewel Home in wezen niet de pretentie heeft zich te laten gelden als de plaat waar liefhebbers van ingetogen luisterliedjes al jaren op zitten te wachten, en er dus amper van een originele invulling gesproken kan worden, blijkt Home toch het soort plaat te zijn dat je avond na vond opzet, zonder zelfs maar het geringste verlangen te hebben een andere cd in de lader te schuiven.
Een nummer als “And It’s Alright” geeft het meest treffend weer waarom Peter Broderick zoveel lof krijgt en verdient: wat een op het eerste gehoor uiterst sober en minimalistisch werkstukje lijkt, blijkt rijk aan inhoud en luisterbeurt na luisterbeurt onthult zich een nieuwe laag moois. Bovendien slaagt Borderick er in zijn songs stuk voor stuk van het soort geruststelling te voorzien dat je normaal alleen vindt in de warmte afkomstig van een bedgenoot. Home mag dan wel alles behalve hoogdravend zijn, het is, in al zijn subtiliteit, een verzameling schoonheid die maar moeilijk losgelaten kan worden.
