Calexico :: Carried To Dust



De zon schijnt onverbiddelijk hard in Calexico. Veel valt er niet
te beleven. De dertigduizend zielen die er hun dagen slijten zijn
meestal werkloos. Die zielen heten hier trouwens eerder Pedro en
Juan dan John of Tom; de Mexicaanse grens ligt slechts op een
boogscheut verwijderd. Eenmaal per jaar is het feest: dan is er het
mariachi-festival.

Niemand zou ooit van het stadje Calexico gehoord hebben, mochten
John Convertino en Joey Burns hun band er niet naar genoemd hebben.
En het is beslist een passende naam: de brandende zon en de
woestijn, de inwoners en hun verhalen, de mix van muzikale
invloeden zijn stuk voor stuk terug te vinden in de sound van de
band.
Burns en Convertino, de vroegere ritmesectie van Giant Sand, hebben
met deze elementen een succesformule te pakken, die al twaalf jaar
lang een steeds grotere fanbasis weet te bereiken.

De enige uitzondering die Calexico maakte op haar formule, was
‘Garden Ruin’, het vorige album: ze schreven een paar pure
popsongs, weliswaar met alle herkenbare Calexico-elementen, maar
toch kregen ze hier en daar de wind van voor. Het is een vreemde
vaststelling dat men van sommige bands steeds vernieuwing verwacht,
terwijl men bij andere haast steigert als ze iets nieuws proberen
(al was dit ‘iets nieuws’ wel bijzonder relatief bij
Calexico).

‘Carried To Dust’ zoekt dus terug aansluiting bij oudere albums als
‘The Black Light’, ‘Hot Rail’ en ‘Feast Of Wire’. Haast
programmatorisch sluit zelfs het artwork van ‘Carried To Dust’ aan
op dat van bovenvermelde albums. Herkenbare prototypen zijn er dus
genoeg: een nummer met strofen in het Engels en refrein in het
Spaans (‘Victor Jara’s Hands’), een uptempo instrumental (‘El
Gatillo’), een filmische instrumental (‘Falling From Sleeves’) en
een country slow (‘Slowness’). Op elk van bovenvermelde
Calexico-albums zijn dit soort nummers terug te vinden. Maar Burns
en Convertino hebben genoeg klasse en vakmanschap om niet te
vervelen: Calexico’s post-americana blijft gewoon werken doordat er
achter de sfeer steeds een goede song schuilgaat.

Aan die goeie songs is dus ook hier weer geen gebrek: het album
opent magistraal met het trio ‘Victor Jara’s Hands’, ‘Two Silver
Trees’ en ‘The News about William’. Het hoogtepunt wordt bereikt
met het bloedmooie, door subtiele drums voortgedreven ‘House of
Valparaiso’, met Sam Beam (Iron & Wine) op backing vocals. We
kunnen alleen maar hopen dat deze samenwerking blijft verder duren
(het leverde ook al de geslaagde ep ‘In The Reins’ op). ‘Slowness’
en het aan Howe
Gelb
schatplichtige ‘Bend the Road’ bewijzen dat Calexico ook
nog een schitterend country-album in zich heeft. Enkel
‘Inspiracion’ is een weinig geïnspireerd nummer in Buena Vista
Social Club-stijl.

De Wild West-verhalen van de eerste albums hebben plaatsgeruimd
voor politiek (‘Victor Jara’s Hands’) en verhalen en personages van
nu. Prachtige maar trieste nummers als ‘The News about William’ en
‘House of Valparaiso’ sluiten inhoudelijk aan bij de teksten van
schrijver-muzikant Willy Vlautin (van de band Richmond Fontaine):
mensen die op zoek zijn naar zichzelf, naar een nieuw leven of een
nieuwe wereld maar daarbij hopeloos verdwalen.

‘Carried To Dust’ is de beste Calexico tot nu: er is een perfecte
balans gevonden tussen sfeer, song en inhoud. Dit is bijgevolg ook
een pleidooi voor “het album” als vorm in plaats van losse nummers
verspreid over duizenden profielen op het net: de songs vormen een
geheel, ze vertellen een verhaal en vertegenwoordigen de geest van
een band op een bepaald moment in hun bestaansgeschiedenis. Als u
deze plaat opzet, moet u haar volledig beluisteren: alle stukken
hebben hun plaats.

http://www.casadecalexico.com
http://www.myspace.com/casadecalexico

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + 15 =