Daar zijn The Datsuns weer. Na exact één jaar Smoke & Mirrors komen de Nieuw-Zeelanders met een nieuwe plaat én nieuwe bezetting aandraven. Verwacht echter geen al te grote breuk met het bestaande repertoire, ondanks enkele voorzichtige experimenten.
Ben Cole mag zich voortaan volwaardig lid en drummer van The Datsuns noemen en volgens de band zorgt die bezettingswissel ervoor dat het maken van deze plaat verliep zoals bij hun eerste worp. Zowel nieuwe invloeden en mogelijkheden als oude ideeën waar een nieuwe draai aan gegeven werd, moeten van The Datsuns weer bloeddorstige wolven maken die alleen tevreden zijn als ze met de strakste song van hun jacht thuiskomen. De single die deze Head Stunts begeleidt, "Human Error", staat te popelen om af te trappen en illustreert inderdaad het enthousiasme waarmee deze band na een nochtans lange tour de studio in trok.
Toch is dit The Datsuns zoals we hen kennen: hoog tempo, strak ritme en Phil Bruscke die het sap uit zijn gitaarsnaren perst. "Hey! Paranoid People (What’s In Your Head?)" krijgt een orgellijntje mee als hook maar kan net als "Your Bones", dat met tienerpunk flirt, niet over dezelfde lat waar Tia Hellebaut wél over springt. Wanneer ook "Ready, Set, Go!", een titel die nochtans doet vermoeden dat het gaspedaal stevig wordt ingedrukt, de kaart van de middelmaat trekt, stellen we ons luidop de vraag of we deze band altijd al overschat hebben of dat dit gewoon de minste plaat van de vier dreigt te worden.
Gelukkig tikken de cimbalen daarna af voor wat het oog van de storm wordt. Een loepzuivere hattrick buigt de dreigende nederlaag alsnog om in een overwinning, zij het niet altijd met even mooi voetbal. Maar wat "Yeah, Yeah, Just Another Mistake" en "So Long" presteren stelt ons opnieuw gerust: een schreeuwende Dolf en Phil die de vingers sneller tussen de snaren beweegt dan een Roemeense gauwdief. "So Long" duurt maar een goeie twee minuten, waarschijnlijk op advies van volksgezondheid. Even ruiken de Nieuw-Zeelanders weer naar zweet en biedt dit album perspectieven om de uitstekende livereputatie nog wat meer op te blinken.
Dat het toch goeie nummers kan maken die niet per se snel zijn bewijst het viertal met het sterke "Eye Of The Needle" (bijna zes minuten) en het psychedelisch uitgesponnen "Somebody Better" (bijna acht minuten zowaar). "Pity Pity Please" vlamt weer als vanouds, maar de band klinkt vooral op z’n best als hij een vintage klankenpalet aanwendt. Beter goed gepikt dan slecht gevonden. Daarom heren: sluit jullie op met AC/DC- en Led Zeppelin-platen en doe waar jullie goed in zijn. In dit genre, dat sowieso al een trouw publiek heeft, is het niet de nood aan vernieuwing die telt, maar de energie, het enthousiasme en de solo’s!
The Datsuns rocken in november maar liefst vijf keer uw gat eraf. Bezoek de website om te weten of ze ook uw achtertuin aandoen.
