Broken Social Scene Presents :: Brendan Canning :: Something For All of Us…

"O Canada" titelt het volkslied van het bijna-gelijknamige, bijna-beste land ter wereld. O Canada, land onzer dromen! De hymne zelf vermag niet echt ons gemoed te beroeren, maar ’s lands fabelachtige natuurschoon, welhaast eindeloze highways en muzikale zonen en dochters doen dat des te meer. Dit Amerika zonder Amerikanen is de geboortegrond van Joni, Neil en Robbie; het thuishonk van een heel spectrum aan Muzikale Verschijnselen, van pakweg Death From Above 1979 over The Tragically Hip tot Nelly Furtado.

Het is ook de uitvalsbasis van waaruit Broken Social Scene — Toronto’s eigen rock royalty, een los-vast collectief rond Kevin Drew en Brendan Canning en op oorlogssterkte goed voor een volledige voetbalploeg mét bankzitters — haast ononderbroken over deze aardkloot rondzwerft, op een muzikale strooptocht waarbij eerder ook onze vaderlandse Clubs, Depots en andere Stukken in de as werden achtergelaten.

Vorig jaar leverde Kevin Drew met Spirit If… het eerste deel in de serie "Broken Social Scene Presents …" af. Die serie moet een lanceerplatform zijn voor de solomomenten van de BSS-leden, telkens with quite some help from their friends. Terwijl Drew na gedane arbeid van wat welgekomen rust geniet en in de privé-sfeer Leslie Feist binnendoet, is het nu aan zijn maat Brendan Canning om met Something For All Of Us… onder de arm de spotlights te trotseren. Kunnen we dan nu — met één plaat van elk van de kernleden in de kast — het DNA van Broken Social Scene ontrafelen tot zijn samenstellende delen? Niet echt, maar dat hoeft niet eens zo erg te zijn.

De naam op de hoes is wel die van Canning — de bassende, baardige en bebrilde nummer twee van de Scene met de looks van een toffe literatuurprofessor — maar verder vinden we hier alle vertrouwde atomen van de BSS-molecule terug. Extatische, door blazers tot een climax gestuwde pletwals-jams? Check. Uitzinnig razende, withete rock? Check. Dromerige, vrolijk meanderende popliedjes? Check. Ook qua loonlijst verschilt deze Something… betrekkelijk weinig van de reguliere output van de moedergroep, al is het BSS-lidmaatschap blijkens hun Wikipedia-entry (met een heus hoofdstuk ’touring lineup history’) een relatief begrip: de gemiddelde duiventil kan op een stabieler lidmaatschap bogen, al komen ze net als de gemiddelde blauwe geschelpte allemaal vroeg of laat weer thuis aanwaaien, hun ego’s wegcijferend ten dienste van de magie van het geheel. Something For All Of Us… is een breed naar alle kanten stuiterend, moeilijk beet te pakken plaatje geworden. Eerste aangrijpingspunten vinden we na enkele iTunes-rondjes in het titelnummer en het langzaam aanzwellende, ternauwernood niet exploderende "Chameleon".

Ontploffen doet het glorieuze anthem "Hit The Wall" — een beginselverklaring middels twee elkaar uitdagende moordriffs — wél: geen idéé waar Canning het over heeft, maar het voelt als een majestueuze soundtrack bij een feest op de vulkaan: triomfantelijk de apocalyps tegemoet dansend, met de tranen in je ogen en een gebalde vuist in de lucht. Geleidelijk kunnen we vervolgens de andere puzzelstukjes op hun plaats schuiven. Ingehouden lukt ook, bewijzen "Snowballs & Icicles" en slaapmutsje "Take Care, Look Up". Mooi, maar ons hart klopt toch vooral sneller bij het jachtige, tot door Ontario cruisen uitnodigende "Churches Under The Stairs" en het trippy "Been At It So Long", met een vocale glansrol voor Stars-zangeres Amy Milan (van de gemankeerde wereldhit "Your Ex-Lover Is Dead"). Erg te spreken zijn we — weliswaar na afspraak — verder over de donkere wave-pop van "Possible Grenade" en "All The Best Wooden Toys Come From Germany", waarin halverwege een stel violen het vuurwerk ontsteekt.

Een foutloos parcours loopt Canning hier niet: "Antique Bull" en "Love Is New" zijn helaas subprime songs, maar meer geblutste appels liggen er niet in de Something…-mand. In een wedstrijd die er geen is, wint indiekid Drew op punten van veteraan Canning, die hier desalniettemin een Mooi Plaatje aflevert. Dat neemt niet weg dat we — als Bart De Wever naar een nieuwe kaakslag — reikhalzend uitkijken naar de eerstvolgende reguliere Broken Social Scene-plaat, waarop hardest working men in showbusiness Drew en Canning ook song-gewijs weer samen aan de kar trekken. L’union fait la force, of zoiets.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − een =