In 2006 (bij ons een jaar later) verscheen ‘Robbers
and Cowards‘, de door enola prima onthaalde debuutplaat van het
Californische Cold War Kids. “Of ze zo groot zullen worden als
hier en daar wordt gefluisterd, hangt af van een veelvoud aan
factoren,” schreven we in het besluit. Toen zagen we het nog
rooskleurig in voor de Amerikanen. Vandaag moeten we iets
voorzichtiger zijn.
Rijker zullen ze alvast worden want in hun eigen land is ‘Loyalty
to Loyalty’ alvast tot de 21e plaats geraakt, pakken
beter dan de 173e van hun debuut. Ook heeft Cold War
Kids op het hoofdpodium van Pukkelpop gestaan, dus kunnen we niet
anders dan vaststellen dat ze wat naambekendheid betreft, alleszins
een paar stappen vooruit hebben gezet. Neen, het is niet daar waar
het schoentje wringt. Muzikaal stelt ‘Loyalty to Loyalty’ namelijk
teleur, zeker in vergelijking met zijn voorganger. De
spreekwoordelijke moeilijke tweede plaat? Who knows?
Om te beginnen, missen we echt goede songs. Geen ‘Hospital Beds’ of
‘Hang Me Up to Dry’ en zeker geen ‘We Used to Vacation’. Deze zien
zich vervangen door ‘Against Privacy’, ‘Mexican Dogs’ en ‘Welcome
to the Occupation’, maar op een lager niveau. Ook moeten we
vaststellen dat de schelle stem van Nathan Willett – voor velen
sowieso een heikel punt – in een aantal gevallen niet past bij wat
Cold War Kids wil bereiken. ‘Cryptomnesia’ is chamber pop in de
traditie van Tindersticks maar de stem van Willett slaagt er niet
in het gevoel over te brengen dat de instrumenten proberen op te
wekken. ‘Avalanche in B’ is op zich een goed nummer, maar had
stukken beter gewerkt met een geschikte stem. Dan is er bovendien
nog het te grote aantal middelmatige songs, met ‘On the Night that
My Love Broke Through’ als dieptepunt. Dit is namelijk een
toonbeeld van pretentie en misplaatste wanorde.
Een toonbeeld van hoe het beter moet, is bijvoorbeeld single
‘Something Is Not Wright With Me’, al zijn we nog niet helemaal
tevreden. De baslijn is best leuk in dit uptempo nummer, dat met de
juiste beat een floor filler kan worden. Het refrein, waarmee de
song van wal steekt en opvalt, dramt te veel door en is te
makkelijk. Degelijk is ook ‘I’ve Seen Enough’. Ook hier komt het
refrein er razendsnel aan. Het zijn vooral de tempowissels die deze
song aantrekkelijker maken.
‘Against Privacy’ behoort tot het betere wat dit plaatje te bieden
heeft en dankt dat vooral aan zijn opvallende, trage en bluesy
aanpak. Een orgel zorgt voor stille ondersteuning, terwijl het
instrumentale einde met lichte climaxwerking het werk op een
positieve manier afmaakt. ‘Mexican Dogs’ bevat de hevigheid die we
bij Cold War Kids graag zien en doet met zijn grilligheid sterk aan
het debuut denken. ‘Welcome to the Occupation’ gaat erg exotisch
van start, al zijn de eerste 30 seconden beslist de minst goede.
Hieropvolgend zorgen de strofes voor een perfecte hunkering naar
het erg catchy refrein. “the devil’s in the details” op
volle snelheid is het meest aanstekelijke dat je hier zal
horen.
Wie ‘Loyalty to Loyalty’ een sterke plaat vindt, raden we zeker aan
eens het debuut van Cold War Kids te proberen. ‘Robbbers and
Cowards’ klopt ‘Loyalty to Loyalty’ namelijk op alle gebieden.
Neen, slecht is dit niet, maar als de Amerikanen hogerop willen,
zullen ze toch uit een ander vaatje moeten tappen.
www.coldwarkids.com
www.myspace.com/coldwarkids
Cold War Kids speelt op 9 november in AB (Brussel).
