The Dudes :: Brain, Heart, Guitar

Een plaat om straal te negeren of op z’n minst snel te vergeten, is Brain, Heart, Guitar van The Dudes. Ongevaarlijk, ongeïnspireerd en ontdaan van elke vorm van passie ontluikt nummer na nummer een absolute miskleun. In tijden van hallucinante olieprijzen is zoiets een absolute verspilling van kostbaar plastic én studiotijd.

In tegenstelling tot wat je in eerste instantie zou denken, is de groepsnaam van The Dudes niet afgeleid van The Big Lebowski. Helaas, zou een mens daaraan willen toevoegen, want het werk van het Canadese viertal sluit behoorlijk goed aan bij de liever lui dan moe-filosofie van The Dude.

Dan is het ook de vraag of het echt nodig was om Brain, Heart, Guitar hier alsnog uit te brengen, twee jaar na de release in het thuisland. Op het eerste gehoor valt de plaat weliswaar best mee, maar wie de moeite neemt alle vijftien nummers uit te zitten, laat staan dat meermaals te doen, ontwikkelt niets meer of minder dan haatgevoelens tegenover The Dudes, een vreemde gewaarwording die zelfs redelijk beangstigend is, maar doe de moeite om de plaat nogmaals te beluisteren en plots blijkt dat er emoties bestaan die nog extremer zijn dan haat.

Waarom al die negatieve energie omwille van, laten we wel wezen, iets futiels als een plaat? Kort samengevat: omdat The Dudes momenteel twaalf jaar bestaan en in al die tijd er niet in geslaagd zijn één song op te nemen die ook maar iets in zich heeft dat maakt dat zo’n nummer blijft hangen. Nochtans zou dit soort plaat moeten kunnen werken. Muzikaal adapteert het viertal ingrediënten van Fountains Of Wayne, Lemonheads en Weezer, een mengeling die het potentieel heeft voor vuurwerk te zorgen, maar The Dudes hebben duidelijk de verkeerde aspecten van voornoemde bands opgepikt en bij elkaar gegooid.

"Mendoza Line" kan bogen op leuke ritmes, maar klinkt totaal futloos, alsof de band zelf niet gelooft in de eigen songschrijvercapaciteiten. "Mom 100m" is het soort puberaal "jongen houdt van meisje, potentiële schoonmoeder houdt niet van jongen"-verhaal dat enkel ofwel door de meest begenadigde songschrijvers, ofwel door echte tieners met de noodzakelijke geloofwaardigheid gebracht kan worden. The Dudes passen onder geen van beide labels en gaan roemloos ten onder nog voor het nummer halverwege is.

Gelijkaardige en vergelijkbare hindernissen dienen zich aan bij elke verse track die aanbreekt tijdens het beluisteren, en dat bijna een vol uur lang. Alsof dat nog niet genoeg is, werden twee van clichés bol staande video’s — voor "Dropkick Queen Of The Weekend" en "Do The Right Thing"- aan het schijfje toegevoegd. Bonus heet zulks doorgaans, al lijkt vergiftigd geschenk in dit geval een meer accurate omschrijving.

Een mens kan een hekel hebben aan bepaalde muziek omwille van een zeer specifieke reden — Metallica omdat het vuur uitgedoofd is, Mika omdat de opgewektheid te is, bijvoorbeeld — maar bij The Dudes komt de aversie voort uit het totale gebrek aan enige reden om de muziek te omarmen of af te stoten. Brain, Heart, Guitar is zo middle of the road dat je zou wensen dat de band desnoods pompeuze nu metalgitaren zou laten aanrukken, opdat er tenminste iets zou zijn om hun muziek tot leven te wekken. In afwachting van een reanimatieteam wordt deze jammerlijk overbodige plaat met een zucht van opluchting opzij geschoven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vijf =