Kings Of Leon :: Only By The Night

Tja, hoe gaat dat. IJzer moet gesmeed worden als het heet is. En ‘hot’ is Kings Of Leon heus wel, en terecht, sinds Because Of The Times. Anderhalf jaar later al moet Only By The Night hun momentum verzilveren. En tja, hoe gaat dát.

Een opvolger voor Because Of The Times is sowieso al geen sinecure. Het was een knal van een plaat die een bres sloeg in de dijk die hen nog van het grote publiek scheidde. Meeslepend zonder veel aan de rauwheid van hun eerste twee platen in te boeten, bijwijlen al groots zonder ijl of ijdel te zijn. “On Call” was een uitmuntende intentieverklaring van de bredere weg die de broers en neef Followill insloegen.

De fantastische single “Sex On Fire” wierp alvast bloemen naar het huwelijk tussen hoop en verwachting dat voorafging aan Only By The Night, en is net als “On Call” de perfecte symbiose van alles waar Kings Of Leon anno nu voor staat. Maar de band gaat nog een paar mijlspassen verder: Caleb Followill out zich op deze plaat immers als een schaamteloze drama queen en komt daar de eerste twintig minuten mee weg omdat datzelfde opgejaagde, verwonde verlangen in ongelooflijk straffe songs gegoten wordt.

Opener “Closer” is al even majestueus als “Knocked Up” op de voorganger: gitaren cirkelen in een nakende storm als gieren rond Followill, die jammert dat iemand hem (weer eens, zo te horen) “stranded, all in love on my own” heeft achtergelaten. “Crawl” speelt dezelfde rol als “Charmer” op Because Of The Times, al heeft het een veel zachtere pels. De bas klinkt nog zoals in de beginjaren, maar wie gierende uithalen van Calebs stem of de Followill-gitaren verwacht, is er aan voor de moeite. De hele plaat lang trouwens, want al is “Crawl” even ruw als de tong van een kitten, ‘ruwer’ dan dit wordt het niet.

Even verderop mag “Use Somebody” helemaal aantonen dat het voorprogramma van U2 spelen in volle stadions wel iets doet met een mens. Ja, dit zou wel eens Kings’ “Chasing Cars” kunnen worden, maar dergelijke opmerkingen zijn eigenlijk goedkoop: in de schaduw van de stadionlichten ontluiken vier hartverscheurende, troost zoekende, gepolijste (jaja) maar zinderend mooie minuten waar Kings Of Leon het afgelopen lustrum eigenlijk op kousenvoeten naartoe is geëvolueerd. Daarna mag “Manhatten” als eredame naast bijvoorbeeld “True Love Way” van op Because Of The Times staan.

Maar “Revelry” is de boiler die afslaat wanneer u van uw heerlijke, broodnodige ochtenddouche geniet en plots ijskoud water uw dag onherstelbaar verbrodt. Only By The Night zakt namelijk in elkaar als een puber na zijn eerste partijtje comazuipen. Halve ideetjes die ongelooflijk belegen uitgewerkt worden doen u prompt beseffen dat deze plaat, ondanks het meesterwerk dat erin zit, nog niet (of misschien nooit, wie zal het zeggen) had mogen verschijnen. Om even nijdig als teleurgesteld van te worden.

Die nijd haalt de bovenhand wanneer zowaar kerstklokken “17” op gang trekken. Dat Kings Of Leon dit op plaat zet, is op het verbijsterende af. Dit is mak, klef, vlak als de landingsbaan van Zaventem — en dan laten we andere eenlettergrepige woorden, welopgevoed als we zijn, nog achterwege. Dat pessimisme heus wel het synoniem van realisme kan zijn, bewijst de rest van de plaat. Beter wordt het er immers met het lamme tamme “Notion”, laat staan “I Want You” niet meer op. “Be Somebody” zet een stap in de goede richting maar was op Because Of The Times een doorligwonde geweest. Slotnummer “Cold Desert” bevat alsnog echo’s van hun de afgelopen jaren soms opflakkerende predikantenblues — ook tekstueel met lijnen als “Jesus don’t love me, no one ever carried my load” — en is een bescheiden eerredder.

Op hun komende tour zullen ze door deze plaat wel in grotere zalen spelen en op festivals het publiek met enkele rijen zien aandikken. Maar als ze veel van die tweede helft live brengen, zal het gouden kalf gauw verdrinken. Dat Kings Of Leon nu maar eens rustig de tijd neemt voor de wereldplaat die Only By The Night al had moeten, en de eerste twintig minuten zo te horen, had kunnen zijn. Jezus, toch Calebs grote voorbeeld, trok eens veertig dagen de woestijn in om tot inkeer te komen. Welaan dan jongens, trek die sandalen al maar aan.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − twee =