Elephant9 :: Dodovoodoo

In een vlaag van collectieve verdwazing besloot de mensheid dat de aantrekkelijkheid van zijn leden meebepaald zou worden door het aantal strekkende meter stof dat ze droegen, meer bepaald in de regionen van de onderbenen. In het Nederlands spreekt men over olifantenpijpen. Ze waren een eerste maal hip in de jaren zeventig.

Tot de andere miskleunen uit die jaren mag men ook de plateauschoenen rekenen (schoenen met goudvissen in?!) en uiteraard de mannelijke bakkebaarden die bij voorkeur drie vierde van het gezicht ontsierden. Paradoxaal genoeg ging een dergelijke vestimentaire aanslag op de goede smaak vooral bij de zwarte/negergemeenschap gepaard met een kleine muzikale explosie die soul, jazz en funk tot een zwoele paringsdans verleidde en de soundtrack bij tal van Blaxploitationfilms vormde.

Dertig jaar later profileren uitgerekend enkele bleke Noren zich als de liefdeskinderen van die beweging met Dodovoodoo, de debuutplaat van Elephant9. Het trio bestaat met Torstein Loftus (drums), Nikolai Eilertsen (bas en gitaar) en Ståle Storløkken (Rhodes, Hammond & keyboards) uit drie rasmuzikanten die hun strepen al meer dan verdiend hebben in zulke uiteenlopende bands als Shining, The National Bank en Supersilent.

Op titeltrack “Dodovoodoo” is het duidelijk nog zoeken en aftasten: Storløkken gaat weliswaar als een maniak te keer op zijn orgels terwijl Loftus de drums afjakkert, maar echt bezield wordt het nooit. De partituren worden te hard gevolgd, de funk blijft te cerebraal en de heupbewegingen zijn te berekend. Het vakmanschap tilt de song op naar een vagevuur van beloftes maar stelt uiteindelijk teleur wanneer de rit over is…tot blijkt dat de rest van de plaat wel de juiste ritmiek te pakken heeft en weet wanneer het stoten moet.

Het uitgesponnen “I Cover The Mountain Top” hult zich niet in wolken maar wel in dikke lsd-dampen. De bas is nog loopser dan een hitsige teef, de Fender Rhodes heeft de essentie van het universum ontdekt in een broodkruimel en de drum klinkt alsof tien drummers tezelfdertijd aan de slag gegaan zijn. Terug op aarde mag “Skink” daarna van jetje geven in de meest letterlijke zin van het woord: de bas en drum hollen zichzelf voorbij en winnen het met een neuslengte van de hammond. Druk, snel en funky zijn de enige drie woorden die de bandleden voor de song met elkaar wisselden.

Het spacy “Hymne” krijgt daarna alle ademruimte om zijn kerkliederen in een weidse kosmos te laten weerschallen. Storløkken krijgt een plaatsje in het spotlicht met dit solonummer alvorens de voltallige band weer aantreedt in het ultrakorte (nauwelijks 2’30”) “Misdirection”dat in navolging van “Skink” de drie muzikanten laat uitfreaken op hun respectievelijke instrumenten. De koninginnestukken van de plaat zijn evenwel het dertien minuten durende “Doctor Honoris Causa” en “Directions” (beiden geschreven door legende Joe Zawinul, o.a. Weather Report), waarmee Elephant9 zijn kunnen finaal bewijst.

Op zich mag het niet verbazen dat Elephant9 niet minder dan twee tracks van Zawinul covert: de jazzrock en blaxploitation-funk binnen een swingende academische setting van de groep is meer dan schatplichtig aan het werk van Zawinul. Dodovoodoo koppelt immers funk aan het verstand en techniek aan groove. Nu de olifantenpijpen en bakkebaarden in gewijzigde en meer esthetische vorm het straatbeeld al weer enkele jaren sieren en teisteren, mag de bijhorende muziek niet langer ontbreken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × twee =