Wanted




Erg lang heeft het niet geduurd vooraleer Hollywood doorhad dat
ze de gestileerde strapasten van sovjetheld Timur Tekmambetov
konden gebruiken voor een compleet van de pot gerukte blockbuster.
De man die filmt als een losgeslagen kalashnikov brak al aardig wat
potten en zenuwstelsels met twee derde van zijn mythische
vampierentrilogie, ‘Night Watch’ en ‘Day
Watch’ (het slotstuk ‘Twilight Watch’ is voor 2009) en kreeg voor
zijn big budget Hollywooddebuut een nog grotere en meer
geavanceerde speeltuin om zijn hyperkinetische ding in te doen. Het
resultaat zal de verloederde adhd-actiejunks bloedgeil naar de
cinema lokken, want ‘Wanted’ is een explosieve uppercut van
übercool in beeld gebrachte nonsens waar de adrenaline spontaan van
uit de oren en andere lichaamsholtes begint te spuiten. Voor al de
anderen: best een preventief dafalgantje nemen, want Tekmambetov
doorbreekt een paar keer keihard het bullshitmuurtje waar ‘Shoot ’em Up’ vorig
jaar ook al zo enthousiast doorheen denderde.

Wesley Gibson (James McAvoy) is een loser-boekhoudertje die als
een zombie door zijn voorgeprogrammeerd en sucky leventje
strompelt. Zijn werk is doodsaai, zijn bazin is een tang van een
mens, zijn vriendin bedriegt hem met zijn collega en zijn
paniekaanvallen zorgen ervoor dat hij het allemaal pijnlijk moet
ondergaan. Wesley wordt echter uit zijn zielige bestaan gehaald,
wanneer hij de niet geheel onappetijtelijke Fox (een ranke Angelina
Jolie) ontmoet tijdens een doodnormale shootout bij de kruidenier.
Wesley krijgt te horen dat zijn vader, blijkbaar één van de beste
huurmoordenaar op de planeet, net vermoord is, en dat hij de kans
krijgt om wraak te nemen op de bastard die ervoor
verantwoordelijk is. Nou nou. Ze leidt hem naar een geheime
vennootschap, het Broederschap, waar hij kennismaakt met een bende
elitehuurmoordenaars onder leiding van de enigmatische Sloan
(Morgan Freeman). Wesley leert er met een bikkelharde training zijn
superkrachten (kogels krullen, wieee!) ontwikkelen en
krijgt voor het eerst in zijn leven de kans om het lot in eigen
handen te nemen. En met Angelina tikkertje te spelen op het dak van
een voorbijrazende trein. Dat ook natuurlijk.

Het is van cruciaal belang om met de juiste ingesteldheid de zaal
van het op een gewelddadige graphic novel gebaseerde ‘Wanted’
binnen te wandelen. Zelfs wie zich verwacht aan een lichtjes over
de top, mild onrealistisch actiefilmpje met schoon volk, moet zijn
vizier grondig bijstellen. ‘Wanted’ is een actie-extravaganza dat
een dikke ‘fuck you’ zegt aan elke logica, plausibiliteit,
plotgaten en andere wetten van de fysica, maar het met een zodanig
vette knipoog en zwierige panache brengt, dat het allemaal
geweldige popcornfun wordt. Wie twijfelt aan de zelfbewuste nonsens
van ‘Wanted’ moet gewoon eens de filosofie van de Broederschap
‘kill one, save a thousand’ – naast de spectaculaire
actiescène met de in een ravijn stortende passagierstrein leggen.
‘Wanted’ is complete bollocks, maar het is met de
ironische tong stevig tegen de kaak geduwd.

Omdat ‘Wanted’ op een luchtigere manier werd aangepakt dan zijn
Russische werk, is de luidruchtige kipkapcinema van Tekmambetov
stukken verteerbaarder. Deze keer hoeft de Tony Scott van over de
Dnjepr geen rekening te houden met een geneuzelde mythologie –
zeker eens luid lachen wanneer Morgan Freeman zijn Weefgetouw van
het Lot voorstelt – en kan hij tenminste inventief omspringen met
zijn visuele troeven. De opening – met het nu al iconische beeld
van de kerel die op een wel heel unieke wijze door een venster
springt – zet onmiddellijk de toon, maar ook in de niet-actiescènes
toont Tekmambetov zich een clevere speelvogel. Wanneer McAvoy zijn
ergonomische toetsenbord aan diggelen slaat op de smoel van zijn
arrogante collega, dwarrelen de toetsen in slowmotion naar het
scherm en vormen ze de krachtterm ‘fuck you’, met een omgekeerde
kies als de letter ‘u’. Hoe kan je nu zoiets niét geweldig vinden?
En zo wordt elke bombastische scène wel gekruid met van die kleine,
fantasierijke momentjes om de kijker eraan te herinneren dat de
makers echt wel weten met wat voor onnozelheid ze bezig zijn.
Vleugels worden van strontvliegen geschoten, gebroken botten worden
op miraculeuze wijze geheeld na een paar uurtjes in een stomend
heet bad van kaarsvet en voor ratten ligt een wel heel explosieve
rol weggelegd in de knallende finale, die nog een beetje schever
gaat dan alles wat eraan voorafging. Zelfs de gimmick met de
krullende kogels (het ‘Matrix’-universum is nooit ver weg) wordt
creatief genoeg uitgemolken om te entertainen tot het bloederige
einde.

De reden waarom je met een brede grijns naar buiten wandelt bij
‘Wanted’ en niet met een knarsende koppijn is bovenal de verdienste
van James McAvoy, die net als het publiek totaal geen benul heeft
in wat voor een krankjorum wereldje hij is terechtgekomen. Iedereen
loopt er zo cool als een komkommer, kogels krullen alle kanten op,
racewagens sjezen op de zijkant van bussen en hijzelf blijkt dan
nog eens een Neo-achtige uitverkorene te zijn. McAvoy is de
houvast, de veiligheidsgordel én de menselijke factor telkens
wanneer regisseur Tekmambetov nog maar een zoveelste geschifte
‘who’s doing the what to who now?’-actiescène opvoert of –
iets vervelender – een zoveelste overnadrukkelijke ‘swoosh’ bij
elke lichaamsbeweging op de geluidsband plaatst. Waar het
overdrukke ‘Night
Watch’
zichzelf verloor in een kluwen van onduidelijke, warrige
verhaallijnen, kan de kijker in de fantasiewereld van ‘Wanted’
altijd rekenen op de gedeelde what the fuck-frons van de
hoofdrolspeler. Onmisbaar om mee te kunnen gaan in de film en een
perfect gecaste McAvoy (die gerust zijn Britse accent had mogen
houden) doet het geweldig als de ultieme underdog die transformeert
van panikerend mietje tot gretige killer in lederen jasje. U mag uw
A-list-pasje afhalen aan de uitgang, meneer McAvoy.

Ook een sexy Angelina Jolie amuseert zich zichtbaar en mag haar
soepele lichaam (ze laat even haar bilnaad zien, de tease)
in een paar memorabele actiescènes (die car chase!)
krullen. Enkel de immer stijlvolle Morgan Freeman – een zeer
aangenaam acteur, daar niet van – begint hier en daar op de zenuwen
te werken met zijn zoveelste wijze mentorrol waarin hij nét niet in
geïmproviseerde haïku’s begint te wauwelen. Hoe dan ook, Freeman
‘kill that motherfucker!’ horen joelen, zorgde heel even
voor een instant-binnenpretje.

‘Wanted’ is met lichtjaren voorsprong de onnozelste blockbuster van
het jaar, maar het zou ook wel eens de coolste kunnen zijn. Als je
dan toch voor hersenloze bullshit gaat, kies dan voor ‘Wanted’.
Zintuigen scherp stellen, het brein even laten snoozen en volledig
los gehen met flipkonijn Timur Bekmambetov en zijn
schietkraam van awesomeness

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + 6 =