PIAS, 2008
De Belgisch/Nederlandse MC Brainpower heeft na drie jaar een nieuw
album klaar. Een dubbelaar dan nog. U moet ons onze scepsis
vergeven, maar als hiphoppers zich aan dubbel-cd’s wagen, loopt het
resultaat meestal faliekant af. Denk maar even aan het
wansmakelijke ‘Sweat/Suit’ (2005) van Nelly en u begrijpt ons
voorgevoel.
Omdat u nu bedenkelijk kijkt en denkt: ja maar, Nelly is dan ook
een wansmakelijke rapper, dus geen wonder dat het resultaat
regelrechte bagger was, stippen we graag even aan dat ook de
allergrootsten te veel hooi op hun vork namen door een dubbel-cd te
willen maken. Zelfs de die-hard 2Pac-fans moeten toegeven dat er
hier en daar nummers van wel héél bedenkelijke kwaliteit stonden op
‘All Eyez On Me’ (1996); en zelfs de meest rabiate Biggie
Smalls-adepten moeten erkennen dat er naast parels ook zwijnen van
nummers stonden op ‘Life After Death’ (1997).
Nu probeert Brainpower het dus. Wat (helaas) meteen opvalt, is dat
hij, net als Nelly, de nummers qua thema heeft ingedeeld. Enerzijds
is er ‘Hart’, dat zacht en zoet klinkt en op het gevoel moet
inwerken, en anderzijds zou ‘Hard’ voer voor hiphoppuristen moeten
zijn.
We zullen beginnen met het slechte nieuws: ‘Hart’ is echt niet
goed. Het is zelfs ronduit slecht. Het ene zoutloze r&b-nummer
gaat ongemerkt over in het volgende en de beats zijn flets, flauw,
voorspelbaar en soms zelfs erg irritant.
Brainpower werd altijd al verweten te commercieel te zijn, maar wat
hij hier aan de dag legt, tart wel alle verbeelding. Niet alleen is
er tearjerker ‘Ode Aan Me Mama’, ook de papa wordt de hemel in
geprezen op ‘Zo Vader Zo Zoon’. Aan het einde van laatstgenoemde
song komt papa zijn zoon zelfs nog wat bestoefen.
Enkel ‘Hart’ en afsluiter ‘Ziel Van De Cultuur’ kunnen bekoren. In
het titelnummer horen we een bezielde Brain over een ziedende beat
rappen en in het afsluitende nummer, waarin hij de lange weg die
hij aflegde in hiphopland uit de doeken doet, is hij eindelijk
eerlijk en intiem zonder melig over te komen. Mooi.
‘Hard’ lost de verwachtingen beter in. De cd trapt uitstekend af
met het keiharde en oosters aandoende ‘Roeping’ en houdt dit niveau
bijna de hele plaat vol. Helaas zijn er een paar minpuntjes, in het
bijzonder de beats (alweer). Die komen ons hier en daar wel erg
bekend voor en lonken iets te nadrukkelijk naar Amerika. Zo had
‘Spit 88’ wel geproduced kunnen zijn door ?uestlove (die drums!),
en ‘Boks Ouwe’ had op ‘Lord Willin” van Clipse kunnen staan. Het
nummer lijkt rechtstreeks weggelopen uit de Neptunes-stal. Niet
echt slechte referenties natuurlijk, maar liever een paar missers
met eigen smoel dan matige nummers zoals bovenstaande die gewoon
leentjebuur spelen. En de persoon die een vol uur naar het Game
Boy-achtige gebliep van ‘Hey Hey’ kan luisteren zonder compleet gek
te worden, trakteren wij graag eens op een frisse Fristi in café de
Bierstube aan het station in Lede.
Gelukkig maken de raps veel goed en bewijst Brainpower dat hij
zowel technisch als qua flow vlotjes tot de top der Nederhop
behoort. Wat hij tentoonspreidt in afsluiter ‘Hard’ is werkelijk
fenomenaal, je kan de woordspelingen en oneliners nauwelijks
bijhouden!
Toch kunnen we ons niet ontdoen van het gevoel dat Brainpower beter
kan. De beslissing om twee thematisch verschillende cd’s te maken
leek misschien op papier niet zo slecht, maar het werkt helaas
niet. Brainpower is op zijn best in nummers als ‘Dansplaat’:
nummers die niet echt ‘hard’ zijn, maar ook evenmin op het ‘hart’
mikken. We zouden ook nog kunnen klagen dat Brain zich hier en daar
te zeer lijkt te willen bewijzen, maar hoewel deze dubbel-cd
allesbehalve een hoogvlieger is, is het ook verre van een flop.
Daarvoor is deze Nederlander veel te getalenteerd en veel te
ingenieus met taal. We zullen ‘Hart / Hard’ dan maar classificeren
onder ‘interessant experiment’…
http://www.mcbrainpower.nl
http://www.myspace.com/mcbrainpower
