David Thomas Broughton :: David Thomas Broughton vs. 7Hertz

De een is een troubadour die er ondanks een gezwollen stem vol pathos toch in slaagt ontroerende nummers te brengen (al blijft het acquired taste), terwijl de ander een op hol geslagen folk/jazz/klezmer/kamermuziek-ensemble is dat zweert bij improvisatie. Dat het resultaat van hun samenwerking een relatief toegankelijke plaat is, mag op zijn minst opmerkelijk genoemd worden.

David Thomas Broughton debuteerde in 2005 met The Complete Guide To Insufficiency, een plaat die in één take volledig live opgenomen werd in een kerk, en daarna slechts een minimale mix meekreeg. Geen wonder dat het geluid geregeld krakkemikkig klinkt en vooral Broughtons stem naar voren komt. De opvolger It’s In There Somewhere (2007) klinkt overigens niet veel anders.

Broughtons grote kracht ligt dan ook niet in de zuiverheid van de opnames, noch in de fijnzinnige structuur van de songs, maar in zijn stem. Net als Antony Hegarty durft Broughton de nodige pathos in zijn stem te leggen, al haalt hij nergens de vocale pracht van de eerstgenoemde. Veeleer kan gesteld worden dat Broughton steevast op het randje van toononvastheid balanceert, met een stemtimbre dat dichter bij Ian Curtis (op “Atmosphere”) aansluit dan bij dat van Antony.

Die vreemde mix van mompelende pathos en voluit gezongen tristesse maakt van Broughton een artiest en zanger die niet anders dan gemengde gevoelens oproept. De vraag in hoeverre Broughtons werk goed gevonden kan en mag worden, is niet geheel onterecht. De moderne troubadour kan immers zonder veel moeite onder cult of outsider music geklasseerd worden, enerzijds door de oprechtheid van zijn muziek, anderzijds door de totale onmogelijkheid tot een zinnige classificatie.

Voor David Thomas Broughton vs 7Hertz slaat hij de handen in elkaar met het improvisatiecollectief 7Hertz. De Leedse band nam tot op heden één album op (enkel te verkrijgen op optredens), ook in een kerk overigens. In tegenstelling tot de platen van Broughton klinken de opnames van het ensemble een pak toegankelijker en — vreemd genoeg misschien — gestructureerder. Dat 7Hertz uit klassiek geschoolde muzikanten bestaat, is hier uiteraard niet vreemd aan.

Hoewel David Thomas Broughton vs 7Hertz gepromoot wordt als een mini-album en slechts vijf nummers telt, klokt de plaat af op eenenzestig minuten. De kortste track, “Jolly (Interlude)”, duurt nauwelijks één minuut maar weet perfect de sfeer van de plaat weer te geven. Broughton klonk nog nooit zo helder, terwijl de muziek duidelijker dan ooit naar voren treedt. De zwakke opnamekwaliteit van zijn eigen platen is nergens te horen, wat dit album alleen maar ten goede komt.

Ondanks de grotendeels geïmproviseerde set (“we just followed our noses” aldus 7Hertz en Broughton) klinkt de samenwerking tussen beiden opvallend (song)gericht. Op “Weight Of My Love” en “No Great Shakes” wordt het pad van klassieke Britse folk bewandeld waarbij de zang en de muziek netjes in het gareel lopen en abrupte koerswijzigingen in geen velden of wegen te bekennen zijn. De nummers vloeien moeiteloos verder waarbij accenten haast achteloos verlegd worden, alsof deze op voorhand duidelijk afgesproken waren.

“Fisted Hand” ademt eenzelfde doordachte nonchalance uit, alleen ligt de nadruk hier dankzij een prominente dubbele bas veel meer op de zachte jazz. Het meer dan tweeëntwintig minuten durende “River Outlet” is het meest experimentele nummer op de plaat. Hoewel het nummer een jazzy start kent (strijkers, bas en gitaar), wordt de toon naar het einde toe duidelijk anders. De verschillende instrumenten roeren zich en zoeken gezamenlijk de chaos op, alvorens ze in de laatste minuut opnieuw de rust verwelkomen.

Op David Thomas Broughton vs 7Hertz valt alles eindelijk op zijn plaats voor Broughton. Want hoewel zijn twee eigen platen meer dan verdienstelijk zijn, wordt met dit album pas duidelijk hoezeer hij gebaat is bij een band die zijn opvallende manier van zingen de nodige en juiste muzikale ondersteuning kan en weet te geven. Het blijft wennen, maar David Thomas Broughton vs 7Hertz is geen plaat geworden die onder de noemer cult of outsider valt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − drie =