Space Probe Taurus :: Space Probe Taurus

Al lang aan het wachten op Chinese Democracy? Space Probe Taurus geeft Axl Rose het nakijken en brengt zijn debuut annex fuzzbom uit zestien jaar na het oprichten van de band. Dit kan maar beter goed zijn.

Veel bruintinten, hippie-achtig lettertype, silhouet van een naakte vrouw, ‘space’ in de groepsnaam … zou dat toevallig een kick ass rock-‘n-rollplaat zijn? Ja hoor! Nog wel van de hand van een band die sinds 1992 — de borelingen van dat jaar hangen nu rond op een plein in uw buurt — hard aan de weg aan het timmeren is. Hard in de zin van: versterkers opendraaien en zien wat er gebeurt. De eerste jaren resulteerde dat in, jawel, spacy rock die het best te beluisteren viel na het consumeren van Mexicaanse cactusproducten.

Na een jaar of vijf schakelde de band, die tot dan onder de naam Snake Machine door het leven ging, enkele versnellingen hoger, wat resulteerde in een halvering van de songlengtes. De muziek mocht dan wel in tempo toegenomen zijn, dat betekende niet dat ‘langzaam’ nog niet uit het woordenboek van het Zweedse viertal verdween. Zo zou het nog tot voorjaar 2000 duren eer Space Probe Taurus voor het eerst een podium zou bestijgen en duurde het daarna nog eens vier jaar voor de opnames van een debuutplaat aanvingen. En nu, zomer van 2008, is het ondertussen aardig op leeftijd gekomen gezelschap eindelijk zo ver dat het album op de wereld losgelaten wordt. Niet onaardig detail in deze: eerder slaagde Space Probe Taurus er wél reeds in enkele songs bij te dragen aan de film Actress Apocalyps. Exemplaren van die prent zijn verkrijgbaar via Atomic Erotic Films — ’nough said.

Was deze plaat zestien jaar wachten waard? Als je zo’n lange tijd verwachtingsvol naar het debuut van een band uitkijkt, zou dat kunnen tegenvallen, en dan laten we de veranderende persoonlijke smaak van fans nog buiten beschouwing. Maar wie niet wist dat hij aan het wachten was en toevallig op deze plaat stoot, kan best een fijne tijd beleven aan Space Probe Taurus, ondanks het gebrek aan originaliteit.

Want dit valt niet te ontkennen: om met simpele, met fuzz overgoten powerrock uit de band te springen, moet je al van heel goeden huize zijn. Supenik maakt al enkele platen veel indruk, Mudhoney heeft nog steeds zijn sterke momenten, maar daar staat tegenover dat ongeveer de helft van de wereldbevolking op een versterker staat te rammen in zijn garage en het dus noodzaak is op te vallen.

Om het van de positieve kant te bekijken: Space Probe Taurus heeft degelijke songs, de groep bezit overtuigingskracht en de elpee is op degelijke wijze tot stand gekomen, versta: na het wegsterven van afsluiter “She-Wolf, Baby!” duurt het enkele minuten voor je broek in zijn normale plooi terugvalt. De vocalen boren zich in “Barefoot” bovendien door graniet en “Supersonic Woman” valt als nummer te vergelijken met een nucleaire kettingreactie.

Blij dat er nog doorzetters zijn in de wereld, dat valt te besluiten na een week rondcruisen — u had de zonnebril moeten zien — met Space Probe Taurus als begeleidingsmuziek. Weinig bands blijven zo’n ridicuul lange tijd aan de slag in de hoop alsnog een plaatje uit te brengen. Deze vier Zweden deden het, en hoewel één blik op de hoes volstaat om te weten hoe het album klinkt, stelt dit debuut verre van teleur. Indrukken dat gaspedaal!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − 1 =