Madonna :: Hard Candy

Konden we de afgelopen weken geen krant meer openslaan zonder op het hoofd van Tom Barman te stoten, dan was geen enkel modebewust tijdschrift meer geloofwaardig zonder — een al dan niet gephotoshopte — Madonna. De diva weet van geen ophouden.

Madonna kan ons in een vingerknip doen muteren naar een hoofdschuddend, conservatief oud wijveken dat onophoudelijk “maar kind toch” herhaalt. We hadden het bij de clip van “Hung Up” toen ze in een roze turnpak haar vagina tegen de camera aan schuurde. Of simpelweg bij alles dat op Ray Of Light volgde. Sinds dat album — uit 1998 al — legt ze zich in een pijnlijke kramp om even succesvolle en geloofwaardige hits uit haar lijf te schudden. Het resultaat is even beschamend als al vergeten. Tien jaar na wat een mooi orgelpunt had kunnen zijn voor een aardige carrière, bevrijden de musketiers van de popmuziek anno ’00 — Timbaland, Pharrell Williams en Justin Timberlake — Madonna uit die kramp.

Maar eerst is er de hoes, zo weggeknipt uit een goedkoop pornoblad. Ja, ze is vijftig, en ja, alles zit nog netjes op zijn plaats, ook de overtollige beharing onderging een keurige laserbehandeling, maar moeten wij daar zo nodig getuige van zijn? Madonna blijft uiteraard de Queen Of Provocation, al zag ze zich de laatste jaren vaak voorbijgestoken door aspiranten Spears, Aguilera of zelfs Winehouse. Het mag dus weer zwaar over seks gaan en laten we maar onmiddellijk het succesingrediënt van de concurrenten overkopen. Want wat waren Britney Spears, Nelly Furtado en Gwen Stefani zonder Timbaland en/of The Neptunes? De producers bepalen al een paar jaar het geluid van hitradio. Dat Madonna bij hen ging aankloppen is dan ook even voorspelbaar als juist. Eerste getuige daarvan is die kanjer van een eerste single “4 Minutes”, die in … euhm … vier minuten Madonna weer op de kaart zet. Alle trucjes van Timbaland — pompende blazers in de baslijn, metalen galm op de stem, verleidelijke beat, scratchende intro — worden schaamteloos bovengehaald en Justin Timberlake springt op zijn best in de bres. Zijn “That’s right keep it up, keep it up / Don’t be a pri-ma donna” gevolgd door haar aanstekelijke “Tick tock tick tock” zorgt voor een gravure in ons hoofd. “The world is saved with good intentions,” zingt ze in haar beste Madonna’s en het is meteen het beste wat ze in tien jaar te bieden heeft.

Of dat genoeg is om een heel album mee te voeden? Een popalbum met reële hitpotentie bevat zelden continuïteit en is meestal een verzameling van vier of vijf vette singles met een stuk of vijf ondermaatse opvullers. Opener “Hard Candy” is met zijn typische N.E.R.D.-beats en zijn aan 50 Cents “Candy Shop” verwante lyrics een mogelijke tweede single: “There’s plenty to eat / Come in my store ‘cause my sugar is sweet / Sticky and sweet / My sugar is raw.” Haar turnpak hangt al klaar. Pharrell Williams schreef samen met de diva zelf meer dan de helft van de nummers, maar ze zijn lang niet allemaal het onthouden waard. “Heartbeat” is een futuristische maar vrij banale hit in wording die gered wordt door Williams’ zware hijgen en zijn sporadische, sexy “Girl!”-uitroepen. Hetzelfde geldt voor “Incredible” waarin de effectjes op de stem zelfs wat ouderwets overkomen. Kanye West haalt “Beat Goes On” met succes uit het slop, maar “Spanish Lesson” — “La Isla Bonita” in N.E.R.D.- mode — en het pathetische “She’s Not Me” — “She’s not me / She doesn’t have my name” — had hij beter rechtstreeks de vuilnisbak in gekegeld.
De andere helft werd neergepend door Justin Timberlake en producer Nate “Danja” Hills. Net als bij Williams staat hun materiaal erg dicht bij hun eigen werk. Tegelijk slagen ze erin om de gefrustreerde ster weer als de jonge Madonna ten tijde van “Holiday” te laten klinken omringd met hedendaagse urban beats. “Incredible” is zo’n voorbeeld. “Dance 2night” met opnieuw een interventie van Timberlake, wordt wellicht een hitsingle.

Ondanks enkele zwakke plekken blijft Queen Of Pop een terecht etiket voor Madonna. Of ze dat nog kan zijn zonder de hulp van professionele producers die voortdurend aan de pols van hitpotentie voelen, blijft de vraag. Of zoals Timberlake in afsluiter “Voices” het zich luidop afvraagt: “Who is the master / Who is the slave?”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =