U vond Strawberry Jam maar niets? Stop dan maar met lezen. Animal Collective trekt op deze Water Curses-e.p. de ingeslagen popkoers door naar vreemdere oorden, en neemt zo nog meer afstand van zijn freakfolkverleden.
Het collectief uit Baltimore blijft niet stilzitten. Met hun laatste plaat, Strawberry Jam, werd intensief getourd, en de jongens zouden ondertussen al in de studio zitten om er een vervolg aan te breien. Vooraleer het echter zover is, presenteren ze de fans deze vier nummers tellende e.p. als tussendoortje, en die zal de meesten even hard verrassen als geruststellen: Animal Collective is nog altijd zijn speelse, experimentele en demente zelf, maar deze keer laten ze Brian Wilson diepzeeduiken in plaats van surfen.
Het titelnummer is het beste en meest toegankelijke dat er op dit e.p.-tje te vinden is. Helemaal in de lijn van het uitstekende Strawberry Jam, is het aanstekelijke freakpop overladen met een batterij effecten. Een door LSD gevoede laatavondjam op een Caraïbisch strand, zo voelt het nummer aan: de synths spuwen onderwatereffecten over deze zuiderse zaligheid uit terwijl men met een mojito in de hand en een lokale percussiegroep druk bezig op de achtergrond de zon ziet ondergaan in de zee, evenwel zonder dat Sam Gooris in de verste verte te bekennen is.
En dan zoekt de groep vreemder oorden op: Water Curses is boven alles een speeltuin geworden voor de nieuwe wegen die de groep lijkt te willen inslaan. Het bekoelde “Street Flashes” zweeft dankzij zijn typische AC-melodie nog ergens tussen Strawberry Jam en dat nieuwe, met vreemde effecten beladen geluid, maar naarmate het nummer voorbijglijdt, wint de gorgelende stemvervorming en het schrapend maar kleurrijk klankenpallet aan kracht. En met de futuristische duikbootlounge voor aan ADHD lijdende kleuters van “Cobwebs” neemt de groep zijn pas gevonden popgevoeligheid volledig mee naar Panda Bear-land: de percussie is van de hand van een Waitsiaanse marimba, en een warme orgel verspreidt zijn relaxerende tonen terwijl een huppelende synthesizer het mooie, ingetogen nummer bedelft onder blieps en andere geluiden. Afsluiter “Seal Eyeing”, een bevreemdende, Oosters aandoende onderwaterpianoballad, lijkt zelfs op de serene Brian Eno die, in plaats van muziek voor steriele luchthavens en filmzalen te maken, zich plots inleeft in de wondere onderwaterwereld van Jacques Cousteau. Petje af als u zich daar iets bij kunt voorstellen, maar beter kunnen we het jammer genoeg niet verwoorden.
Water Curses is een uitstekend zoethoudertje geworden voor diegenen die hun honger naar nieuw Animal Collective-materiaal willen stillen, en benieuwd zijn wat de groep op zijn aankomende plaat gaat uitspoken. We houden ons hart al vast.
