Styrofoam :: A Thousand Words

Nettwerk, 2008

Indietronica-acts die halsstarrig binnen de grenzen van hun
vastgeroeste genre blijven aanmodderen zouden met een vleugje
perverse fantasie grafschenders of zelfs necrofielen genoemd kunnen
worden. Het genre is dood en begraven, maar ze blijven in de aarde
woelen, hoewel daar enkel holle frasen en gemeenplaatsen te vinden
zijn; hopend op een teken van leven kruipen ze in bed naast een
euthanasiepatiënt van een sound bij wie de stekker al een tijdje
uit de apparatuur is getrokken. Het toonaangevende
indietronica-label Morr Music is van een Teutoons epicentrum der
hipheid dan ook verworden tot een Duits kerkhof. The Go Find weigerde
al mee ten onder te gaan met de uitgemolken symbiose van
elektronische soundscapes en akoestische songs en nu springt ook
Styrofoam van het zinkende schip. Net als Dieter Sermeus en co
frist Arne Van Petegem z’n sound op met paar emmers bruisende
popmelodieën, maar waar The Go Find tussen de sterren zweeft, staat
Styrofoam met beide voetjes op de dansvloer.

Door zijn overgang van Morr Music naar Nettwerk lijkt Van Petegem
herboren. Speelde het zonlicht op z’n vorige werk nog
caleidoscopisch tussen de boomkruinen, dan moet ‘A Thousand Words’
het van stroboscopen en spotlights hebben die voorzichtige
danspasjes van een visuele choreografie voorzien. De fans van de
vroege Styrofoam hoeven echter niet te wanhopen, want Van Petegem
vervalt nergens in kunstmatig geconstrueerde, zielloze dance. Zo
zetten de synths en beats zich als bloedzuigers vast in
‘Microscope’, maar de knappe vocalen van Van Petegem en Blake
Hazard verhinderen dat de emotionele oprechtheid uit de song wordt
gedraineerd. Ook het met een batterij elektronica opgeladen ‘No
Happy Endings’ is allerminst een naïef huppelkutje, maar een
zelfbewuste popsong die Daan-gewijs met kitscherig synthgekronkel
naar schuddende ledematen hengelt.

Anno 2008 mag Styrofoam dan wel dansbaarder en snediger klinken dan
ooit, maar de producer van de volgende Madonna-plaat zal Van
Petegem niet worden. Daarvoor zijn ‘s mans songs nog veel te
gedetailleerd in vergelijking met de danspalen waar deze oma van de
pop zich geforceerd tegenaan schurkt. Liefhebbers van de dromerige
intimiteit van ‘I’m What’s There To Show That Something’s Missing’
zullen zich misschien knarsetandend afschermen van de
feestlustigen, maar zij kunnen zich optrekken aan de rode draad van
gelaagdheid die ook in deze release voor het oprapen ligt. In het
titelnummer dansen de bleeps, beats en samples bijvoorbeeld als
motten rond de lamp van het glorieuze refrein en ook de stem van
Jimmy Adkins (Jimmy Eat World) wordt in ‘My Next Mistake’ belaagd
door schuifelende glitch en de gemanipuleerde geluiden van
weleer.

De ware fans van Styrofoam zullen het dan ook niet horen donderen
in Keulen bij het beluisteren van ‘A Thousand Words’. De kiemen van
deze catchy melodieën en uptempo songs heeft Van Petegem immers al
jaren bewaterd en nu pas staan ze volledig in bloei. Reken daarbij
nog het producersduo Wally Gagel en Xandy Barry die al achter de
knoppen hebben gezeten bij illuster volk als Jessica Simpson en The
Backstreet Boys en je krijgt een Styrofoam-plaat met een minimale
aanpak in een maximalistisch jasje. De zoemende keyboards in ‘After
Sunset’ mogen dan ook steviger doordreunen en de vette hiphopbeats
in ‘Lil White Boy’ nemen Josh Rouse gewillig op sleeptouw.

‘Vlot zonder vluchtig te zijn’, dat lijkt het credo waarmee
Styrofoam een nieuwe fase van z’n carrière ingaat. ‘A Thousand
Words’ vindt in vergelijking met Van Petegem’s vorige platen veel
makkelijker z’n weg door het spijsverteringsstelsel, maar de
langdurig prikkelende nasmaak blijft behouden. Styrofoam slaat de
poort van de pure indietronica achter zich dicht en opent de deuren
van de club zonder de bruggen met de kwaliteiten van ‘s mans
vroegere werk op te blazen. Dat er nog vele Morr-acts in z’n
voetsporen mogen volgen!

http://www.myspace.com/styrofoam

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 7 =